அடையாள அரசியலும் "இந்து"வின் ஆத்திரமும் - பேரா. மருதமுத்து

அடையாள அரசியலுக்கு எதிராக-குறிப்பாக மொழிவழித் தேசிய (மாநில) அரசியலுக்கு எதிராக-இந்து நாளேடு நஞ்சைக் கக்கியுள்ளது.

26-03-08 அன்று அந்த ஏட்டின் தலையங்கத்துக்கு எதிர்ப்பக்கக் கட்டுரை ஒன்றில் இந்த நஞ்சு நிரம்பி வழிகிறது. "அடையாளமும் பிரிவினைவாதமும்: இனவழித் தேசியத்தின் அரசியல்" என்பது கட்டுரைத்தலைப்பு இக்கட்டுரையுடன் பிரசுரிக்கப்பட்டுள்ள ஒளிப்படத்தில் அசாமிலிருந்து அசாமிய உரிமை கோருவோரால் விரட்டப்பட்ட ஏழை பீகாரிகள் சிலர் பரிதாபகரமாகக் காட்சியளிக்கின்றார்கள்.

அடடா, இந்துவுக்குத்தான் ஏழை எளியோர் மீது எவ்வளவு அக்கறை, கருணை?

அசாம் மாநிலத்தின் உரிமை கோருவோர் ஏழை எளியோர்க்குப் பெரும் எதிரிகளாவர் என்று பிரச்சாரம் செய்கிறது இந்துவின் படத்தோடுகூடிய இந்தக் கட்டுரை.

"உனது மொழிவழிமாநிலத்தில் உனக்குப் பிழைக்க வழியில்லை யென்றால். நீ வேறு எங்காவது போய் எப்படியாவது பிழைத்துகொள். மத்திய, மாநில அரசுகள் உனக்குப் பொறுப்பில்லை. போகிற இடத்தில் குறைந்த கூலிக்குக் கொத்தடிமையாக வேலை செய்துகொள். உன்னால் வேலைவாய்ப்பு பறிபோகும் அல்லது கூலியில் குறைவு ஏற்படும் நிலையிலுள்ள அந்தந்த மாநிலத்து ஏழை மக்கள் பாதிக்கப்பட்டால் அவர்கள் போராடக்கூடாது. அப்படியே போராடுவது தேசிய நலன்களுக்கு எதிரானது. அந்த பாதிப்பில் வரும் எதிர்ப்பு என்பது மொழிவழித் தேசிய அரசியல். அது வன்முறை அரசியல்," என்கிறது இந்தக் கட்டுரை.

உழைக்கும் மக்கள் தங்கள் மொழிவழிச் சமூகத்திலிருந்து வேரோடு பறித்தெடுக்கப்பட்டு வேறுவேறு பகுதிகளுக்குக் கொண்டுசெல்லப்பட்டு அநாதைகளாகக் குடியமர்த்தப்பட்டு ஒட்டச் சுரண்டப்பட்டது முன்பு காலனியாட்சிக் காலத்தில் நிகழ்ந்த கொடுமை. அதன் விளைவுகளை மலேசியா போன்ற நாடுகளில் இன்றளவும் அனுபவித்து வருகிறார்கள் சாமானிய மக்கள். வரலாற்றுப் பூர்வமாக நேர்ந்துவிட்ட இந்தக் கொடுமைகளிலிருந்து மீண்டுவர ஜனநாயக சக்திகளும், மனித நேய வாதிகளும் பெருமுயற்சி செய்ய வேண்டியுள்ளது. இந்நிலையில் இந்திய மேல்தட்டினர் பழைய காலனியாதிக்க முறைகளுக்குப் புதிய தேசிய முலாம் பூசித் தொடர்ந்து கையாண்டு வருகிறார்கள். இதன்மூலம் புதுப்புதுச் சிக்கல்களை மக்கள் மத்தியில் உருவாக்கிப் பிரிவுகளையும், பிளவுகளையும் ஓயாமல் தோற்றுவித்தபடி யிருக்கிறார்கள்.

இந்திய உழைக்கும் மக்களை (மொழிவழி) மாநிலத்துக்கு மாநிலம் பந்தாடுவதால் உழைப்பாளிகளின் ஒட்டுமொத்த வர்க்க நலன்கள் கடுமையாகப் பாதிக்கப்படும்.

முதலாவதாக வேற்றுமொழி மாநிலத்துக்கு இடம்பெயரும் ஏழைகள் சமூகச் சூழலில் ஒட்டி உறவாட முடியாத நிலை ஏற்படுகிறது. மொழி மற்றும் பண்பாடு வேறுபடுவதால் இப்படி ஏற்படுகிறது. இதன் காரணமாக, அநத மாநில அரசியலில் மக்கள் சக்தி ஒன்றுபட்டுத் திரண்டெழ முற்படுகையில், இந்த வெளியார் அதற்குத் தடையாக மாறுகிறார்கள். தாங்கள் குடியேறிய மாநிலத்தின் மொழியும், பண்பாடும் பேணிப் பாதுகாக்கப் படுவதில் அக்கறை யற்றவர்களாகவும் அமைகிறார்கள். மலேசியாவின் நிலைமை வேறு. அங்கே விடுதலை பெற்ற பின் பெரும்பான்மையினர் ஜனநாயகத்தைப் புறக்கணித்துவிட்டு சிறுபான்மைத் தமிழரை ஒடுக்குகின்றனர். இங்கே இந்தியாவில் பல்வேறு மொழிவழி மாநிலத்தவர் அகில இந்திய ஆதிக்கச் சக்திகளுக்கெதிரான போராட்டத்தில் உள்ளனர். ஆதிக்கச் சக்திகளே மொழிவழி அடையாள அரசியலை முறியடிக்க வேறுபட்ட மொழி பேசும் ஏழை எளியோரைப் பயன்படுத்த முனைந்துள்ளனர். இந்த வெளியார் தாம் குடியேறிய மாநிலத்தவரின் உரிமைப் போராட்டத்தில் அக்கறை காட்டுவதில்லை என்பதோடு கூட அகில இந்திய ஆதிக்கத்தின் வாக்குவங்கிகளாகவும் செயல்படுகிறார்கள்.

உழைக்கும் மக்களின் போராட்டங்களை முறியடிக்க, காலங்காலமாக உடைமைவாதிகள் பிரித்தாளும் சூழ்ச்சியைப் பயன்படுத்திவந்துள்ளார்கள் என்பது வரலாற்று உண்மை. முன்னாளில் தஞ்சைவட்டார மிட்டா மிராசுகள் தங்கள் பகுதியின் தாழ்த்தப்பட்ட விவசாயத் தொழிலாளிகளை அடக்கி ஒடுக்கவும், கூலியைக் குறைக்கவும் வேண்டி இராமநாதபுரம் போன்ற தென்மாவட்ட ஏழைகளை இறக்குமதி செய்வதும், காரியம் முடிந்ததும் விரட்டிவிடுவதும் நடைமுறையாக இருந்துள்ளது. அதே முறையை மொழிவழிமாநிலச் சக்திகளை ஒடுக்குவதற்குப் பயன்படுத்துகிறார்கள் இந்திய மேல்தட்டினர். "பெருமுதலாளிகள் இந்தியா முழுவதிலும் கட்டற்ற முறையில் வேட்டையாடலாம்", என்பதை மறைத்துவிட்டு "ஏழை எளியோர் எந்த மாநிலத்திலும் சென்று உழைத்துப் பிழைக்கலாம்" என்பதை முன்நிறுத்தி ஏமாற்றப் பார்க்கிறார்கள். ஏழைகள் தங்கள் மொழிவழிச் சமூகத்திலேயே உழைத்து வாழ வழி செய்தாக வேண்டும் என்பதே ஜனநாயகக் கோரிக்கை. அதற்குப் பதிலாக அவர்களை இந்தியாவின் பல்வேறு பகுதிகளில் வாங்குவங்கி அடிமைகளாக, ஆதிக்க விளையாட்டின் பகடைக்காய்களாக மாற்றப் பார்க்கிறார்கள்.

இந்திய மக்களின் அடிப்படைத் தேவை மொழிவழி (மாநில) அடையாள மும் அதன் வழி அரசியல் அதிகாரமும். குறிப்பாக ஏழைகளுக்கும், தாழ்த்தப்பட்ட, பிற்படுத்தப்பட்ட மக்களுக்கும் இது உயிராதாரமான தேவை.

ஆனால் இந்த மொழிவழி அடையாளத்துக்கு எதிராக இந்தியன் என்ற இல்லாத ஒன்றை அடையாளத்தை முன்வைக்கிறது "இந்து" வகையறா.

இந்த அகில இந்திய அடை யாளந்தான் என்ன என்று ஆராய்ந்தால் அது இந்திய குபேரர்களின் அடை யாளமாகவும், ஆங்கிலம், இந்தி இவற்றின் மூலம் தம்மை ஆதிக்க நிலைக்கு உயர்த்திக் கொண்டிருக்கும் மேல்நடுத்தரவர்க்கத்தின் அடை யாளமாகவும், மேற்கத்திய-இந்துத்துவ கலவைக் கலாச்சாரத்தின் அடையாளமாகவும் உள்ளது.

இந்த ஆதிக்க அடையாளத்துக்கு எதிரான மொழிவழி, மக்கள் சார்ந்த அடையாள அரசியலை இந்திய மேல்தட்டினர் அடியோடு வெறுக்கிறார்கள். அதுகுறித்து அவதூறு பரப்புகிறார்கள். இந்த வெறுப்பும், அச்சமும் ஈழப்பிரச்சினையில் தெளிவாக வெளிப்படுகின்றன. இப்போது திபெத் பிரச்சினையிலும் வெளியாகியுள்ளன. இதே 26-3-08 தேதியிட்ட இந்து ஏட்டின் தலையங்கமும் இதற்கு எடுத்துக்காட்டு துணைத் தலையங்கம் ஏதுமின்றி மிக நீளமாக அமைந்துள்ள இத்தலையங்கம் "திபெத் பிரச்சினை" என்று தலைப்பில் எழுதப்பட்டுள்ளது. திபெத் மக்களின் மொழிவழித் தேசிய உரிமையை சீனா தன் காலின் கீழ்ப்போட்டு மிதித்து நசுக்கிவைத்திருப்பதை இந்த "இந்து" தலையங்கம் முழுமையாக ஆதரித்துள்ளது.


இந்து கூறுகிறது:-சீனத்தின் ஆட்சியில் திபெத் பொருளாதாரம் மிகப்பெரிய அளவில் வளர்ச்சி கண்டுள்ளது.

இந்து மறைக்கிறது:-திபெத் வளர்ச்சியின் பயனை அனுபவித்துவருபவர்கள் திபெத்தில் குடியேறியுள்ள பெரும் எண்ணிக்கையிலான சீனர்கள்.

இந்து கூறுகிறது:-திபெத் மாநிலத்தில் வாழும் திபெத்தியர் எண்ணிக்கை 26 இலட்சம்தான். மொத்த திபெத்தியர்களோ 65 லட்சம் பேர் அதாவது திபெத்தியர்களில் 100க்கு 60 பேர் சீனாவின் பிற மாநிலங்களில் வசிக்கிறார்கள். எனவே அவர்கள் வாழும் சீன மாநிலங்களைப் பிரித்து திபெத்துடன் இணைத்துத் தருமாறு சீனத்திடம் கோருவது தவறு. ஏனெனில் அது சீனாவின் அரசியல் அமைப்பபை பாதிப்பதாக அமையும்.

இந்து மறைப்பது:-சீனத்தின் சமூக அமைப்பு உண்மையான சோசலிச முறையன்று. அங்கே அரசும் பெருமுதலாளித்துவமும் கைகோர்த்து இயங்கி வருகின்றன. அரசியலில் எந்த உரிமையும் யாருக்கும் கிடையாது. இம் என்றால் சிறைவாசம, ஏன் என்றால் வனவாசம் நிலைமைதான். இந்நிலையில் திபெத் அவர்கள் கையில் என்ன பாடுபட்டிருக்கும் என்பதை எவரும் எளிதில் ஊகிக்கலாம். திபெத்துக்குள் சீன ஹான் இனத்தவரைத் திட்டமிட்டுக் குடியமர்த்துவதும், திபெத்தியர்களைப் பிழைப்புக்காக அண்டை மாநிலங்களில் சென்று அடையாளமிழந்து வசிக்கச் செய்வதும் அரசின் முக்கிய கொள்கைகளாக இருந்து வந்திருக்கின்றன. (இந்திய மேல்தட்டு இப்படிப்பட்ட மக்கள் குடியேற்றக் கொள்கையைத்தான் நுட்பமாகக் கடைப்பிடித்துவருகிறது).

இப்போது திபெத்தியர்களின் தாயகத்தை மறுசீரமைப்புச் செய்வதென்றால் அதில் எந்தப் பெரிய தடையும் இல்லை. யார் இந்த அலங்கோல நிலையை ஏற்படுத்தினார்களோ அவர்களே செய்துவிடமுடியும். அதற்கான அதிகாரம் அவர்களிடம் உள்ளது. ஆதிக்க ஆசை மட்டுமே தடுக்கிறது.

இந்தப் பின்னணியில் இந்து பத்திரிகை இந்திய அரசுக்குப் பரிந்துரை செய்கிறது:- திபெத் பிரச்சினையில் சீனத்துக்குத் துணையாகச் செயல்படுங்கள். (சிங்கள அரசுக்குத் துணை போவதிலும் இந்துக்கு இதே நிலைப்பாடுதான்.)

இதே தேதியிட்ட இந்து நாளேட்டின் 12-ம் பக்கத்தில் ஒரு செய்தியை மகிழ்ச்சியோடு வெளியிட்டிருக்கிறார்கள்.

லீ ஜின்ஜுன். இவர் சீனப் பொதுவுடைமைக் கட்சியின் மத்தியக் குழுவில் முக்கிய பொறுப்பு வகிப்பவர். இவர் காங்கிரஸ் கட்சித் தலைமை நிலையத்துக்கு நேரில் சென்று பேசியிருக்கிறார். 1988ல், அன்றைய பிரதமர் ராஜீவ்காந்தி சீனத்திற்கு வந்ததை வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த நிகழ்வாகத் தங்கள் கட்சி கருதுவதாகவும் அந்த நிகழ்வின் 20-ஆம் ஆண்டுவிழாவை சீனக்கட்சி கொண்டாட விருப்பதாகவும் அவர் தெரிவித்துள்ளார். அத்துடன் அந்நிகழ்வுக்கு வரும் இந்தியப் பிரதிநிதிகளின் தலைவராக ராகுல்காந்தி வந்து சிறப்பிக்க வேண்டும் என்றும் அவர் கோரிக்கை விடுத்துள்ளார்.

1988ல் ராஜீவ் சீனாவுக்குச் சென்று "வரலாற்று முக்கியத்துவமிக்க" முறையில் உறவாடியபோது இங்கே ஈழப்பிரச்சினையில் இந்திய அரசு வரலாற்றுத் தவற்றைச் செய்துகொண்டிருந்தது. இப்போது மீண்டும் இந்திய அரசு அதே தவற்றைச் செய்து வருகையில் சீனமும் திபெத்தில் "வரலாறு" படைத்திருக்கிறது.

இந்துவோ எல்லாம் ஏழைகளைக் காப்பாற்றத்தான் நடக்கிறது என்றும் உரிமைகளை விட்டுக்கொடுத்து விட்டால் வளர்ச்சி நிச்சயம் என்றும், வளர்ச்சி அதிகரித்தால் ஆளுக்குக் கொஞ்சம் பிட்டுப்பிட்டு வீசுவோம், பொறுக்கிக் கொள்ளலாம என்றும் சத்தியம் செய்கிறது. ஆனால்-ஈழத்தவரும், திபெத்தியர்களும், இந்தியாவின் மொழிவழி மாநில ஜனநாயகவாதிகளும் பொறுக்கித் தின்னும் முடிவில் இல்லை.

பேரணிக்கு "மழையின் காரணமாகத் தடை!"

பேரணிக்கு "மழையின் காரணமாகத் தடை!" கலைஞரின் அரசு கண்டுபிடித்த புதிய காரணம்!

22-03-08 அன்று மாலை 4 மணிக்கு சென்னை தமிழீழ விடுதலை ஆதரவாளர் ஒருங்கிணைப்புக் குழுவின் சார்பில் இந்திய அரசுக்கு எதிராக நடத்த இருந்த ஆர்ப்பாட்டத்திற்கு தி.மு.க. அரசு தடைவிதித்தது அனைவரும் அறிந்ததாகும்.

ஈழத்தமிழர்களுக்கு ஆதரவான ஆர்ப்பாட்டங்கள்-மாநாடுகளுக்கு தி.மு.க. அரசு தடைவிதிக்கும் போது எல்லாம் சொல்லாத புதிய காரணத்தை இப்போது கண்டுபிடித்துச் சொல்லியுள்ளது. காவல்துறை ஆணையாளர் அளித்துள்ள தடை ஆணையில் பின்வருமாறு குறிக்கப்பட்டுள்ளது.

"கடந்த இரு நாட்களாக தொடர்ந்து அதிக அளவு மழை பெய்து வருவதாலும் மேலும் வலுவான மழைபெய்ய சாத்தியக்கூறுகள் உள்ளதாலும் நகரின் சில பகுதிகளில் தண்ணீர் தேங்கி அதனால் ஏற்பட்டுள்ள போக்குவரத்துப் பிரச்னையும் மற்றும் அதன் தொடர்பால் ஏற்படும் சட்டம் ஒழுங்கு பிரச்னையை சமாளிக்க வேண்டியதாலும், மேலும் மனுதாரர் கோரியுள்ள இடம் அனுமதிக்கப்பட்ட இடமாக இருப்பினும் மேற்படி மழையின் காரணமா ஏற்பட்ட பிரச்சினையில் 22-03-08 அன்று ஆர்ப்பாட்டம் நடத்த அனுமதிக்க இயலாத சூழ்நிலை உள்ளது மேலும் இச்சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத் சமூக விரோதிகள் சிலர் ஆர்ப்பாட்டத்தின் போது மறைமுகமாக ஊடுருவி சட்டம் ஒழுங்குப் பிரச்னையை ஏற்படுத்தி அதன் மூலம் பொது அமைதிக்குக் குந்தகம் விளைவிக்கும் வகையில் ஈடுபட உள்ளதாக நம்பத்தகுந்த தகவல் உள்ளது எனவே மேற்கூறிய காரணங்களால் மனுதாரர் 22-03-08 அன்று கண்டன ஆர்ப்பாட்டம் நடத்த அனுமதி கோரியுள்ள மனுவானது நிராகரிக்கப்படுகிறது."

மழையை காரணமாக காட்டி ஒரு ஆர்ப்பாட்டத்திற்கு தடைவிதிக்கப்படுவது உலகிலேயே இதுதான் முதன்முறையாகும். மழைபெய்தால் ஆர்ப்பாட்டம் நடத்துவோர் தாமாகவே முன்வந்து அதை ஒத்திவைப்பதுதான் வழக்கம். ஆனால் கருணையே வடிவமான கலைஞரின் அரசு தமிழீழ விடுதலை ஆதரவாளர்கள் மழையில் நனைந்துவிடக்கூடது என அதிகமான அக்கரையை எடுத்துக்கொண்டு அவர்களின் நலன்காக்க தடைவிதித்துள்ளது.

மழைக் காலத்தில் மழை காரணமா தடை, இனி வெயில் காலத்தில் வெயிலின் காரணமாகத் தடை, பனிக்காலத்தில் பனிகாரமாகத் தடை, இனி வெயிலோ, மழையோ, பனியோ இல்லாத காலத்தில்தான் நாம் நிகழ்ச்சிகள் நடத்தவேண்டியிருக்கும். அரசியல் கட்சிகள் கூட்டங்கள், நிகழ்ச்சிகள் நடத்தும்போது அதற்குரிய பாதுகாப்பு கொடுப்பது காவல்துறையினரின் நீங்காத கடமையாகும். ஆனால் சென்னை மாநகர காவல்துறையோ சமூக விரோதிகளின் ஊடுருவலை தன்னால் தடுக்க முடியாது என்பதை வெளிப்படையாகவே ஒப்புக்கொண்டு அதன் காரணமாக ஆர்ப்பாட்டத்திற்கு தடைவிதித்துள்ளது.

நல்ல அரசு! நல்ல காவல் துறை!!

இன்று கொசோவா நாளை தமிழீழம் - பழ. நெடுமாறன்

இரண்டாம் உலகப்போர் முடிவடைந்த பிறகு 1946ஆம் ஆண்டில் ஆறுதேசிய இனங்கள் ஒன்று சேர்ந்து யூகோசுலேவியா குடியரசு உருவாக்கப்பட்டது. இந்நாடுகளை ஆக்கிரமித்து இருந்த செர்மானிய இராணுவத்தை எதிர்த்து மக்களைத் திரட்டிப் போராடிய மார்சல் டிட்டோவின் முயற்சியினால் யூகோசுலேவியா பிறந்தது என்றுதான் சொல்லவேண்டும். அவரது ஆளுமையின் விளைவாக இந்நாடு உருவாக்கப்பட்டாலும் இந்த ஆறு தேசிய இனங்களின் உணர்வுகள் மங்கிவிடவில்லை. மார்சல் டிட்டோ மரணத்திற்குப் பிறகு ஒவ்வொரு தேசிய இனமும் தங்களது தனித்தன்மையையும் இறைமையையும் நிலைநாட்ட முயன்று வெற்றி பெற்றன.

1991ஆம் ஆண்டில் சுலோவேனியா, மாசிடோனியா, குரேசியா ஆகியவை தனி நாடுகளாகத் தங்களை அறிவித்துக்கொண்டு யூகோசுலேவியா குடியரசிலிருந்து பிரிந்து சென்றன.

1992ம் ஆண்டு போசுனியா விடுதலை முழக்கம் செய்தது. எஞ்சிய செர்பியா, மான்டோனக்ராஆகியவை மடடுமே யூகோசுலேவியாவில் நீடித்தன. ஆனால் 2008ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி மாதம் செர்பியாவிலிருந்து கொசோவா பிரிந்து தன்னைத் தனி நாடாக அறிவித்துக் கொண்டது.

இதற்கு முன்னோடியான வரலாற்றினை நாம் அறிந்து கொள்ள வேண்டும். 1913ஆம் ஆண்டில் அல்பேனிய மக்களைப் பெரும்பாலும் கொண்ட கொசோவா செர்பியாவுடன் இணைக்கப்பட்டது. செர்பியர்கள் செர்பியன் மொழியைப் பேசும் தனி தேசிய இனத்தவர். மதத்தால் கிறித்தவர்கள். கொசோவாவில் வாழும் மக்களில் பெரும்பாலோர் அல்பேனியன் மொழி பேசுபவர்கள். மதத்தால் முசுலிம்கள். எனவே, செர்பிய தேசிய இன மக்களுக்கும் அல்பேனிய தேசிய இன மக்களுக்குமிடையே மோதல்கள் வெடித்தன. செர்பிய நாட்டிற்குள் தன்னாட்சி அதிகாரம் படைத்த ஒரு மாநிலமாக கொசோவோ விளங்கியது. ஆனால் செர்பிய அரசு அந்த தன்னாட்சி அதிகாரத்தை இரத்து செய்தது. தங்கள் உரிமை மறுக்கப் பட்டதைக் கண்டித்து கொசோவோ மக்கள் போராடினார்கள். செர்பிய இராணுவம் கொசோவா மக்களைத் திட்டமிட்ட இனப்படுகொலைக்கு ஆளாக்கியது. சுமார் 10 ஆயிரம் மக்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டதாகச் செய்திகள் கூறுகின்றன.

1999ஆம் ஆண்டில் இந்த படுகொலைக்கு எதிராக உலக நாடுகள் தலையிட்டன. செர்பிய அரசு நிர்வாகத்திலிருந்து கொசோவா விடுவிக்கப்பட்டு ஐ.நா.வின் நேரடி நிர்வாகத்தின் கீழ் கொண்டுவரப்பட்டது.

ஐ.நா. போர்க் குற்றவாளிகள் நீதிமன்றம் செர்பிய குடியரசுத் தலைவர் சுலோபோடான் மிலேசெவிக் மீது திட்டமிட்ட இனப்படுகொலை நடத்தியதாகக் குற்றம் சாட்டியது.

1999ஆம் ஆண்டு ஐ.நா. பாதுகாப்புக் குழுவின் தீர்மானம் 1244இன் கீழ் கொசோவா ஐ.நா.வின் கீழ் பாதுகாப்புக்கு உட்பட்ட ஒரு பகுதி என அறிவிக்கப்பட்டது. எனவே, கொசோவாவின் விடுதலைப் பிரகடனம் என்பது ஏற்கப்பட முடியாதது என செர்பியாவும் மற்றும் சில நாடுகளும் கூறுகின்ற வாதத்தில் எத்தகைய சத்தும் இல்லை. கொசோவா பிரச்சனை குறித்து ஆராய்வதற்காக நியமிக்கப்பட்ட சர்வதேச ஆணைக்குழு அங்கு நேடோ படைகள் தலையிட்டது சட்ட விரோதமானது என்று கூறியது. ஆனால் மிலோசேவிக் ஆட்சியின்போது பெருமளவில் கொசோவா மக்களுக்கு எதிராக நடத்தப்பட்ட இனப்படு கொலைகளையும் அட்டுழியங்களையும் தடுத்து நிறுத்தி ஐ.நா. பாதுகாப்புக் குழு தலையிட்டது சர்வதேச சட்டப்படி சரியானதே என்றும் அரசியல் சட்ட அறிஞர்கள் கருதுகிறார்கள்.

கொசோவாவின் விடுதலை அறிவிப்பிற்கு அமெரிக்கா, ஐரோப்பிய ஒன்றியத்திலுள்ள பிரிட்டன், பிரான்சு, செர்மனி, இத்தாலி ஆகிய நாடுகள் ஆதரவு தெரிவித்துள்ளன. ஆனால் அதே வேளையில் ஸ்பெயின், கிரீசு, பல்கேரியா, உருசியா, சீனா, பிலிப்பைன்சு போன்ற நாடுகள் எதிர்ப்பு தெரிவித்து வருகின்றன.


ஸ்பெயின் நாட்டிலுள்ள லொகடேனியா பகுதி மக்கள் தனி நாடு கேட்டுப் போராடி வருகிறார்கள். அதைப்போல தெற்கு பிலிப்பைன்சில் வாழும் முப்பது இலட்சத்திற்கு மேற்பட்ட இசுலாமியர்கள் விடுதலைக்காகப் போராடி வருகிறார்கள். கிரீசு, சைப்ரசு போன்ற நாடுகளிலும் தேசிய இனப் போராட்டங்கள் நடைபெற்று வருகின்றன. உருசியாவிலுள்ள சிறுபான்மை தேசிய இனங்களும் போராடி வருகின்றன. சீனாவிலுள்ள மங்கோலியர்கள், திபெத்தியர்கள் ஆகியோரும் தங்கள் தனித்தன்மையை நிலைநிறுத்தப் போராடி வருகிறார்கள். ஆகவே, தங்கள் நாடுகளில் நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கும் தேசிய இனப் போராட்டங்களை கொசோவா விடுதலை முழக்கம் விரைவுபடுத்தி விடும். எனவே, அதை அங்கீகரிக்க இந்த நாடுகள் மறுத்து வருகின்றன.

இதற்கிடையில் ஐ.நா. பேரவையின் பொதுச்செயலாளா பான்-கீ-மூன் பின்வருமாறு அறிவித்துள்ளார். "கொசோவா தனி நாடு அறிவிப்பு சட்டவகையில் சரியானதா அல்ல தவறானதா என்பதை என்னால் கூற இயலாது. ஆனால் கொசோவா நாட்டின் அறிவிப்பை உலக நாடுகள் பல வரவேற்று உள்ளன. செர்பிய அதிபரிடம் அமைதி காக்கும் படியும், எந்தவிதமான வேண்டாத நிகழ்வுகள் நடக்காத வண்ணம் பார்த்துக்கொள்ளும்படியும் வேண்டிக் கொண்டுள்ளேன். கொசோவா நாட்டுக்கு முழு ஆதரவினை ஐ.நா. வழங்கும் கொசோவாவின் அறிவிப்பு குறித்து ஐ.நா. பாதுகாப்புக் குழு விரைவில் ஆய்வு செய்யும்."

இந்தியாவின் நிலைப்பாடு

இந்தியாவின் வெளியுறவுத் துறை அமைச்சர் பிரணாப் முகர்சி மற்றும் பிரேசில் நாட்டின் வெளியுறவுத் துறை அமைச்சர் செல்சோ அமோலைன் ஆகியோர் பிப்ரவரி இருபதாம் தேதியன்று வெளியிட்ட கூட்டறிக்கையில் "செர்பியாவிலிருந்து பிரிந்து கொசோவா தனி நாடாக அறிவித் துக் கொண்டதை ஏற்றுக்கொள்கிறோம். அதே வேளையில், அதிலுள்ள சட்டச் சிக்கல்கள் மற்றும் விளைவுகள் குறித்து ஆய்வு செய்து வருகிறோம்" என்று அறிவித்துள்ளனர். இந்தியாவின் இந்த அறிவிப்பு பிற ஆசிய நாடுகளையும் கொசோவாவை ஏற்கும்படி தூண்டும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

சிங்களர் எதிர்ப்பு

ஆனால் கொசோவா மக்களின் விடுதலைப் பிரகடனத்தைக் கண்டு சிங்கள அரசு நடுக்கம் அடைந்துள்ளது. இது குறித்து அந்த அரசு வெளியிட்டுள்ள அறிக்கையில் பின்வருமாறு குறிப்பிட்டுள்ளது: "கொசோவா தன்னிச்சையாக வெளியிட்டுள்ள விடுதலைப் பிரகடனம் சமாளிக்க முடியாத அளவுக்கு சர்வதேச உறவுகளில் நெருக்கடியை ஏற்படுத்தும். பல்வேறு நாடுகளில் இறையாண்மைக்கு இந்த பிரகடனம் அறைகூவல் விடுத்துள்ளது. இதன் மூலம் உலக அமைதிக்கும் பாதுாப்புக்கும் ஆபத்து ஏற்பட்டுள்ளது. மேலும் செர்பிய நாட்டின் பெரும்பான்மை மக்களின் ஒப்புதல் இல்லாமல் கொசோவா தனிநாடு பிரகடனம் செய்து இருப்பதை நாங்கள் கண்டிக்கிறோம்."

சிங்கள அரசின் இந்த அறிவிப்பு பெரும் நகைப்புக்கிடமானது. ஒரு நாட்டிலுள்ள பெரும்பான்மை தேசிய இனத்தைச் சேர்ந்தவர்களின் சம்மதம் இல்லாமல் அந்நாட்டில் வாழும் சிறுபான்மை தேசிய இனத்தவர் பிரிந்து செல்லக் கூடாது என்ற புதிய தத்துவத்தைச் சிங்கள அரசு வெளியிட்டுள்ளது. பெரும்பான்மை தேசிய இனத்தின் மேலாதிக்கப் போக்குக்கு எதிராகத்தான் சிறுபான்மை தேசிய இனம் விடுதலை பெறப்போராடுகிறது என்ற அடிப்படை உண்மையைக்கூட உணராமல் சிங்களர் உள்ளனர்.

இந்த தத்துவத்தின்படி பார்த்தால் இந்தியாவில் உள்ள பெரும்பான்மை இந்துக்களின் ஒப்புதல் இல்லாமல் பாகிசுதான் தனி நாடானது தவறு என்று ஆகிவிடும். அதைப் போல பாகிசுதானில் வாழும் பெரும்பான்மை மக்களின் சம்மதம் இல்லாமல் வங்காள தேச மக்கள் பிரிந்து சென்றதும் தவறு என்று ஆகிவிடும். அதுமட்டுமல்ல 1983ஆம் ஆண்டில் சைப்ரசு நாட்டின் வட பகுதியில் வாழ்ந்த துருக்கி இனத்தவர் அந்நாட்டின் பெரும்பான்மை இனத்தவரான கிரேக்க இனத்தைச் சேர்ந்தவர்களின் சம்மதம் இல்லாமல் பிரிந்து சென்றதும் தவறாகிவிடும். 1993ஆம் ஆண்டு எத்தியோப்பியாவிலிருந்து எரித்திரியா பிரிந்து சென்றதும் இதன் அடிப்படையில் தவறாகிவிடும். 2002ஆம் ஆண்டில் இந்தோனேசியாவிலிருந்து கிழக்கு தைமூர் பிரிந்து சென்றதும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட முடியாததாகிவிடும். இத்தகைய அபத்தமான வாதத்தைச் சிங்கள அரசு முன்வைப்பதற்கு அடிப்படைக் காரணமே கொசோவாவின் விடுதலைப் பிரகடனம் தமிழீழத்தின் விடுதலைப் பிரகடனத்திற்கு முன்மாதிரியாக ஆகிவிடக்கூடாது என்ற பதற்றமே ஆகும்.

கொசோவாவில் வாழும் அல்பேனிய மக்கள் தனித் தேசிய இனம் என்பதை உலகறியச் செய்துள்ளனர். ஐ.நா. அதை ஏற்றுக்கொண்டுள்ளது. அதைப்போல இலங்கை வடக்கு-கிழக்குப் பகுதியில் வாழும் தமிழர்கள் தனித் தேசிய இனத்தவர் என்பது எல்லோராலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட உண்மையாகும். எனவே தான் சிங்கள தேசிய இனத்தவரும் தமிழ்த் தேசிய இனத்தவரும் கூடிப்பேசி இந்த பிரச்சனையை அமைதியான முறையில் தீர்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என இந்தியா உட்பட உலக நாடுகள் பலவும் வலியுறுத்தி வருகின்றன. சிங்களரும் தமிழரும் தனித்தனி தேசிய இனத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பதை இந்நாடுகள் உணர்ந்து இருந்த காரணத்தினாலேயே மேற்கண்டவாறு வலியுறுத்தி வருகின்றன. உலகம் பூராவிலும் அந்தந்த தேசிய இன மக்கள் தங்களுக்கு என்று ஒரு நாட்டையும் இறைமையும் உள்ள அரசையும் அமைத்துகொள்வதை ஐ.நா. பிரகடனமே வரவேற்கிறது. இந்த சூழ்நிலையில் கொசோவா மக்களின் தனி நாடு பிரகடனம் என்பது ஐ.நா. பட்டயத்தில் கூறப்பட்டுள்ளதற்கு ஏற்றதே ஆகும். அமெரிக்கா, பிரிட்டன், பிரான்சு, செர்மனி, இந்தியா போன்ற நாடுகள் இதை ஏற்றுக் கொண்டிருப்பதற்கும் இதுவே அடிப்படைக் காரணமாகும். எனவே இன்று கொசோவா நாளை தமிழீழம் என்ற நிலை வந்துவிடக்கூடாது என்பதற்காகவே சிங்களப் பேரினவாத அரசு இதற்கு எதிராகப் புலம்புகிறது.

அரசியலில் இரட்டை அணுகுமுறைகளும் நேர்மாறன கொள்கைகளும் உள்ளன என்பது வெளிப்பட்டு உள்ளது. கொசோவாவில் விடுதலைப் பிரகடனத்திற்கு ஆதரவாகக் குரல் கொடுத்துள்ள அமெரிக்கா, பிரிட்டன், பிரான்சு, செர்மனி, இந்தியா போன்ற நாடுகள் அதைப்போன்ற தமிழீழப் பிரச்சனையில் எதிர்மாறான கொள்கையைக் கொண்டுள்ளன என்பது ஏன்? கொசோவாவுக்குச் சுதந்திரம் வழங்கப்படுவதன் மூலமே அந்த பகுதியில் அமைதியை நிலைநாட்ட முடியும் என்ற யதார்த்தமான உண்மையை அமெரிக்கா முதலான நாடுகள் உணர்ந்து இருப்பதன் விளைவாகவே அதற்கு அங்கீகாரம் தர முன்வந்துள்ளன.

அதைப் போலவே, இந்துமாக்கடல் பகுதியில் அமைதி நிலவ வேண்டுமானால் அதற்கு தமிழீழ விடுதலையை அங்கீகரிப்பதன் மூலமே அது சாத்தியம் ஆகும் என்பதை உலக நாடுகள் உணரவேண்டும். எனவே, சிங்கள இராணுவத்திற்கும் விடுதலைப் புலிகளுக்கும் இடையே நடைபெறும் போரில் அமெரிக்கா, பிரிட்டன், சீனா, பாகிசுதான் போன்ற நாடுகள் ஒரு சார்பான நிலை எடுத்து சிங்களப் பேரினவாதப் போக்கினை ஊக்குவிக்கும் வகையில் அந்த அரசுக்கு ஆயுதங்களை யும் பணத்தையும் அள்ளி அள்ளித் தருகின்றன. இந்துமாக்கடல் பகுதியில் ஆயுதங்கள் குவிக்கப்படுவதையும் இராணுவ ரீதியான தலையீடுகளையும் எதிர்க்க வேண்டிய இந்திய அரசு வாய்மூடி மெளனம் சாதிப்பது மட்டுமல்ல போட்டி போட்டிக்கொண்டு சிங்கள பேரினவாத அரசுக்கு ஆயுத உதவிகளை அளித்திருக்கிறது. சின்னஞ்சிறிய நாடான இலங்கையில் ஆயுதங்கள் குவிக்கப்படுவது இந்தியாவின் பாதுகாப்புக்கு ஆபத்து மட்டுமல்ல இந்துமாக் கடல் பகுதியையே இராணுவ மோதல்களுக்குரிய களமாக மாற்றிவிடும். அப்பகுதியில் அமைதி சீர்குலையும். இந்த உண்மையை அமெரிக்க முதலிய நாடு களும் இந்தியாவும் எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும். எண்ணிப் பார்க்கத் தவறுவார் களேயானால் இந்துமாக்கடல் பகுதி போர்க்களமாக மாறும் என்பதில் ஐயமில்லை.


விடுதலைப் புலிகளைப் பொறுத்த வரையில் அவர்களுக்கு பொறுப்புணர்வும் தொலைநோக்கப் பார்வையும் அதிகம் இருக்கிற காரணத்தினால் இந்தியாவுக்கு எதிரான நாடுளிடம் எந்த உதவிகளும் பெறவிரும்பவில்லை. அப்படிப் பெறுவதன் மூலம் இந்தியாவுக்கு அறைகூவல் விடுக்கவும் அவர்கள் முயலவில்லை. ஆனால் சிங்கள அரசு இந்தியாவுக்கு எதிரான நாடுகளிடம் ஆயுத உதவி உள்ளிட்ட எல்லாவகை உதவிகளையும் பெற்றுக்கொள்கிறது. இந்தியாவின் பகைவர்கள் தனக்கு நண்பர்கள் என சிங்கள அரசு கருதுகிறது. தன்னை அடித்தளமாகக் கொண்ட இந்துமாக்கடல் பகுதியைப் போராட்டக்களமாக்க மேற்கு நாடுகளும் சீனா, பாகிசுதான் போன்ற நாடுகளும் முயல்கின்றன என்பது நன்கு தெரிந்தே சிங்கள அரசு அவர்களுடன் கரம் கோத்து நிற்கிறது. இந்த நிலைப்பாடு என்பது இறுதியில் இந்தியாவுக்கு எதிரான நிலைப்பாடாக மாறும் என்பது சிங்கள அரசுக்கு தெரியாமல் இல்லை. ஆனால் அதே வேளையில் இந்தியாவுக்கு எதிரான நாடுகள் எதனிடமிருந்தும் ஆயுத உதவி உள்பட எந்த உதவியும் பெறுவதற்கு முயலுவதற்கோ அல்லது அது குறித்து எண்ணிப் பார்க்கக் கூட இதுவரை புலிகள் முன்வரவில்லை என்பது குறிப்பிடத் தக்கதாகும். இத்தகைய உதவிகளைப் பெறுவது எதிர்காலத்தில் இந்தியாவுக்கு எதிரான போராட்டத்தில் தங்களை இறக்கிவிட்டுவிடும் என்பதையும் இந்துமாக்கடல் பகுதி அன்னிய அரசு களின் போராட்டக்களம் ஆக்கப்பட்டு விடும் என்பதையும் அவர்கள் தெளிவாக உணர்ந்திருக்கிறார்கள். எனவே தான் அவர்கள் தங்கள் வலிமையையும் உலகத் தமிழர்களின் உதவியையும், ஆதரவை யும் மட்டுமே நம்பிப் போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்த உண்மையை எவ்வளவு விரைவில் இந்தியா உணருகிறதோ அவ்வளவுக்கு நல்லது. இல்லையென்றால் வேண்டாத விளைவுகள் ஏற்படுவதை யாராலும் தடுக்க முடியாது. கொசோவா விடுதலைப் பிரகடனத்தை மேற்கு நாடுகள் ஆதரிக்க முன்வந்திருப்பதன் அடிப்படையே ஐரோப்பாவில் மீண்டும் ஒரு போர் சூழல் ஏற்படக்கூடாது என்பதற்காகத்தான். இதே அடிப்படை தமிழீழத்திற்கும் பொருந்தும்.

இந்தியப் பெருமுதலாளிகளுக்கு வலை விரிக்கும் சிங்கள அரசு

இந்திய அரசை தன்பால் முழுமையாக ஈர்ப்பதற்கு சிங்கள அரசு இடைவிடாது முயற்சி செய்துவருகிறது. இலங்கையில் உள்ள தமிழர்களைக் கொன்று குவிக்கும் தனது இனஒழிப்புத் திட்டத்திற்கு இந்திய அரசு குறுக்கே வந்துவிடக்கூடாது என்பதற்காக பல்வேறு மாய்மாலங்களை அது செய்கிறது.

இந்தியப் பெருமுதலாளிகளை இலங்கையில் தொழில்தொடங்க முன்வருமாறு சிங்கள அரசு அழைப்புக்குமேல் அழைப்பு விடுத்து வருகிறது. இந்த அழைப்பினை ஏற்று இத்திட்டம் குறித்துப் பேசுவதற்காக மத்திய இணை அமைச்சர் ஜெயராம் ரமேசு என்பவர் தலைமையில் உயர் அதிகாரிளை கொண்ட குழு ஒன்று இலங்கை வர இருக்கிறது என சிங்கள அரசு அறிவித்துள்ளது.

இந்தக் குழுவுடன் இந்தியப் பெருமுதலாளிகளான ரிலையன்சு, மகிந்திரா, பிர்லா, வர்த்தமான், அரவிந்த், இந்திய எண்ணெய் நிறுவனம் போன்றவற்றின் பிரதிநிதிகளும் செல்ல இருக்கிறார்கள்.

இந்தியா-இலங்கைக்கு இடையே சுங்கத்தீர்வையற்ற வணிக உடன்பாடு ஏற்கனவே கையெழுத்திடப்பட்டுள்ளது. மேலும் இந்தியப் பெருமுதலாளிகளுக்கு இலங்கை முதலீட்டு வாரியம் பல்வேறு சலுகைகளை அறிவித்துள்ளது.

ஏற்கனவே இலங்கையில் கறுப்புக் கார்பன் ஆலையை ரூபாய்.480 கோடி செலவில் அமைக்க ஆதித்தியா பிர்லா குழுமம் முன்வந்துள்ளது.

சிங்கள பேரினவாத அரசு இந்தியப் பெருமுதலாளிகளுக்கு விரித்துள்ள இந்த வலைப்பின்னலுக்குப் பின்னே ஆழமான நோக்கம் உள்ளது. இந்திய தொழில்-வணிக நிறுவனங்கள் இலங்கையில் நிறுவப்பட்ட பிறகு தங்கள் தொழிலையும், வணிகத்தையும் பாதுகாக்கவும் பெருக்கிக்கொள்ளவும், இந்தியப் பெருமுதலாளிகள் விரும்புவார்கள. அப்போது அவர்கள் மூலம் இந்திய அரசுக்கு நிர்ப்பந்தம் கொடுத்துத் தனக்கு ஆதரவாகத் திருப்பிக்கொள்ள முடியும் என சிங்கள அரசு கருதுகிறது. அதன் காரணமாகவே இந்திய முதலாளித்துவக் கும்பலுக்கு சிங்கள அரசு இரத்தினக் கம்பளம் விரித்து வரவேற்க முற்பட்டுள்ளது.

அமைதிக்கு எதிரி இராசபக்சே பிரிட்டன் நாடாளுமன்றத்தில் குற்றச்சாற்று

இலங்கைப் பிரச்சினைக்குத் தீர்வு காணும் முயற்சிக்கு ராஜபக்சே அதிபராக உள்ள இலங்கை அரசு போதிய ஒத்துழைப்பு அளிக்கவில்லை என்று இங்கிலாந்து அமைச்சர் குற்றம் சாற்றியுள்ளார்.

இலங்கை இனச்சிக்கலைத் தீர்க்க அங்கு வாழும் தமிழர்களுக்கு தன்னாட்சி அதிகாரம் வழங்கப்பட வேண்டும் என்று இங்கிலாந்து வெளியுறவுத் துறை இணை அமைச்சர் ஹிம்ஹாவல் வலியுறுத்தியுள்ளார். இலங்கை இனச்சிக்கலைத் தீர்ப்பதற்கான அமைதி ஏற்படுத்தும் முயற்சிக்கு உதவவும் தயாராக இருப்பதாக அவர் கூறினார்.

நாடாளுமன்றத்தில் விவாதம்

இலங்கை இனச்சிக்கல் குறித்து இங்கிலாந்து நாடாளுமன்றத்தில் விவாதம் நடைபெற்றது. விவாதத்தில் பல்வேறு கட்சியினரும் பங்கேற்றுப் பேசினார்கள். இலங்கை இனச்சிக்கலைத் தீர்க்க இங்கிலாந்து தலையிட வேண்டும் என்று அவர்கள் வலியுறுத்தினர்.

அதற்கு விடையளித்து வெளிவிவகாரத்துறை துணை அமைச்சர் ஹிம் ஹாவல் ஆற்றிய உரை:

போர் மூலம் எதையும்சாதிக்க இயலாது இலங்கையில் போர்நிறுத்த உடன்பாட்டை ராஜபக்சே அரசு கைவிட்டிருப்பது கவலை அளிக்கிறது. இதனால் இலங்கை மனித உரிமை மீறல்கள் அதிகரிக்கவே செய்யும். போர் மூலம் எதையும் சாதித்துவிட முடியாது என்பதை இலங்கை அரசு உணரவேண்டும். இதே செய்தியை விடுதலைப்புலிகளுக்கும் நாங்கள் தெரிவித்துக்கொள்கிறாம். இலங்கையில் மனித உரிமைகள் மீறப்படாமல் பாதுகாப்பதற்காகக் கண்காணிப்புக் குழு ஒன்றை அமைக்க இங்கிலாந்து ஆதரவளிக்கும்.

இங்கிலாந்து தயாராக உள்ளது

இலங்கை இனச்சிக்கலுக்குத் தீர்வு காண்பதற்கான அமைதி முயற்சியில் ஈடுபட இங்கிலாந்து அரசு எப்போதும் தயாராகவே உள்ளது. இலங்கை அரசு இப்போது அழைத்தாலும் அமைதி முயற்சியில் ஈடுபடத் தயாராக உள்ளோம். ஆனால் இலங்கை அரசில் உள்ள சிலர் இங்கிலாந்தின் தலையீட்டை விரும்புவதில்லை. அவர்கள் எதார்த்த நிலையை உணராமல் இங்கிலாந்தை எதிர்க்கின்றனர். இலங்கை இனச்சிக்கலில் இங்கிலாந்து தலையிட்டால் அது அமைதியை ஏற்படுத்துவதற்காக மட்டுமே இருக்கும்; வேறு எந்த நோக்கமும் இங்கிலாந்துக்கு இல்லை.

தமிழர்களுக்கு தன்னாட்சி உரிமை

தமிழர்களின் போராட்டத்திற்குக் காரணம் அவர்களுக்குப் போதிய அதிகாரம் அளிக்கப்படாததுதான். அவர்களுக்கு உரிய அதிகாரங்களை வழங்குவதன் மூலம், இலங்கை இனச்சிக்கலை எளிதில் தீர்க்கலாம். தனி மாநிலங்களை ஏற்படுத்தி அதிகாரப் பகிர்வு வழங்க இலங்கை அரசு திட்டமிட்டுள்ளது. ஆனால் இது போதுமானதல்ல. ஒன்றுபட்ட இலங்கைக்குள் தமிழர்களுக்குத் தன்னாட்சி அதிகாரத்துடன் கூடிய மாநில அரசு அமைத்துத் தரப்படவேண்டும். இதற்கான நடவடிக்கைகளை இலங்கை அதிபர் ராஜபக்சே துணிவுடன் மேற்கொள்ள வேண்டும். அதற்கு மற்ற நாடுகளும் ஆதரவு அளிக்க வேண்டும்.

தமிழர்களுக்கு அதிகாரப் பகிர்வு வழங்குவதற்காக அமைக்கப்பட்டுள்ள அனைத்துக்கட்சிக் குழுவில், தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பைச் சேர்க்காதது மிகப்பெரிய குறையாகும். இன்னும் ஒரு வாரத்திற்குள் அக்குழு அதிகாரப் பகிர்வுத் திட்டத்தை வழங்க உள்ளது. அக்குழுவின் பரிந்துரைகள் சிறுபான்மை யினரான தமிழர்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாக்கும வகையில் இருக்க வேண்டும்.

இவ்வாறு ஹிம்ஹாவல் பேசினார்.

பாலஸ்தீன மக்களுக்காகக் கண்ணீர்! தமிழீழ மக்களிடம் பாராமுகம்

பாலஸ்தீனத்தில் உள்ள காசா பகுதிக்கு எதிராக இஸ்ரேல் பொருளாதாரத் தடை நடவடிக்கையை மேற்கொண்டிருப்பதை இந்திய மார்க்சிய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி மிகக்கடுமையாகக் கண்டித்துள்ளது. "காசா பகுதியில் வாழும் 15 இலட்சம் மக்களை பட்டினிபோட்டுப் பணிய வைக்க இஸ்ரேல் செய்யும் முயற்சி சர்வதேச சட்டங்களுக்கும் மனித நேய நடைமுறைகளுக்கும் எதிரானது. ஏகாதிபத்திய அரசுகளைவிட மிகமோசமான முறையில் இஸ்ரேல் நடந்துகொள்கிறது என அக்கண்டனத்தில் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

புலிகளுக்குத் தடை-ஒரு மாபெரும் தவறு

புலிகளுக்குத் தடை-ஒரு மாபெரும் தவறு
சவகர்லால் நேரு பல்கலைக் கழகப் பேராசிரியர் கருத்து

"கடந்த ஆண்டு விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்திற்குத் தடை விதித்ததன் மூலம் ஐரோப்பிய ஒன்றிய நாடுகள் பெரும் தவறு செய்து விட்டன" எனத் தில்லியைச் சேர்ந்த பேராசிரியர் பி.சகாதேவன் கூறியுள்ளார்.

சவகர்லால் நேரு பல்கலைக் கழகத்தில் தென் ஆசிய ஆய்வு மையத் திற்குத் தலைவராக இவர் உள்ளார். இவர் எழுதியுள்ள கட்டுரை குறித்து கொழும்புவில் உள்ள தென் அமெரிக்க நாடு ஒன்றின் தூதுவர் ஒருவர் பின்வருமாறு கூறியுள்ளார்: "பேராசிரியர் சகாதேவன் வெளியிட்டுள்ள கருத்துகள் துணிகரமானது என்பது மட்டுமல்ல இந்திய பாதுகாப்புத் துறை அமைப்பு களும் மேற்கத்திய ஆய்வுக் குழுக்களும் வெளியிட்டுள்ள கருத்துகளுக்கு முற்றிலும் மாறானதுமாகும் பேராசிரியர் சகாதேவன் அவர்கள் எழுதியுள்ள கட்டுரையில் பின்வருமாறு குறிப் பிட்டுள்ளார்: நார்வே பிரதிநிதிகள் மேற் கொண்ட அமைதிக்கான முயற்சிகள் கட்டுப்படுத்தப்பட்டவையாக இருந்த காரணத்தால் முழுமையாகத் தோல்வி அடைந்து விட்டன. சர்வதேச சமூகம் முன்வந்து சிங்களருக்கும் தமிழருக்கும் இடையே சமரசம் ஏற்படுவதற்கு முயற்சிகள் மேற்கொள்ள வேண்டும். அவ்வாறு செய்யும் போது இலங்கையின் உள்நாட்டில் எதிர்ப்பு ஏற்படலாம். ஆனால் ஐரோப்பாவிலுள்ள சனநாயகச் சக்திகள் அதை சமாளிக்கும் திறன் பெற்றவை. விருப்பு வெறுப்பற்ற அரசி யல் ரீதியான அணுகுமுறை கடைப் பிடிக்கப்பட வேண்டும். தென் இலங்கையில் அதாவது சிங்களவர் களுக்கு நடுவே அமைதி முயற்சிக்கான கருத்தொற்றுமை உருவாக வேண்டும்.
விடுதலைப் புலிகளைக் குறித்து சர்வதேச சமூகம் சரியாகப் புரிந்து கொண்டுள்ளதா என்பது ஐயத்திற் குரியது. தமிழீழ இலட்சியத்திற்காகத் தன்னை முழுமையாக அர்ப்பணித்துக் கொண்ட அமைப்பு அது. அதற்காகத் தன்னை முழுமையாகத் தியாகம் செய்து கொள்வதற்கும் அது துணிந்துள்ளது. விடுதலைப் புலிகளின் தலைமை எத்தகைய சமரசத்திற்கும் சுலபத்தில் பணிந்துவிடாது.


அமைதிக்கான சமரச முயற்சி யின் போது ஒரு தரப்பினரை நிர்ப்பந்தப் படுத்தலாம். ஆனால் அந்தத் தரப்பைத் தண்டிக்கக் கூடாது. அவ்வாறு செய்தால் நேர்மாறான விளைவுகள் ஏற்பட்டு விடும். விடுதலைப் புலிகளின் இயக்கத்தின் மீது ஐரோப்பிய ஒன்றிய நாடுகள் தடை விதித்தது சமரச முயற்சிகளைப் பலி வாங்கி விட்டது. இதன் விளைவாக சமரச முயற்சிகள் தோல்வி அடைந்து விட்டன. இந்த நடவடிக்கை தவிர்க்கக் கூடியது என ஐரோப்பிய ஒன்றியத்தில் அங்கம் வகிக்கும் சில நாடுகள் கருதுகின்றன. விடுதலைப் புலிகளின் மீது வல்லரசு நாடுகள் சில மேற்கொண்ட நிர்ப்பந்த முயற்சிகள் வெற்றி பெறுவதற்கு அந்நாடுகள் கைக்கொண்ட ஒரு சார்பான அணுகுமுறையே காரணமாகும். புலிகளை நிர்ப்பந்தப்படுத்திய இந்த வல்லரசுகள் சிங்கள அரசை நிர்ப்பந்தப் படுத்துவதில் தவறிவிட்டன.
சர்வதேச சமூகம் போரில் ஈடுபட்டுள்ள இரு தரப்பினரில் யாரிடமும் ஒரு சார்பாக நடந்து கொள்வதோ அல்லது ஒருவருக்கு எதிராக மற்றொரு வருக்குச் சாதகம் காட்டுவதோ சமரச முயற்சிகளை சந்தேகத்திற்குரியதாக ஆக்கி செயல்பட முடியாததாக்கி விடும்.

"தமிழீழமும் இந்தியாவின் பாதுகாப்பும்" பேரழிவைத் தடுப்பது எப்படி?
விடுதலைப் புலிகளைத் தனிமைப்படுத்துவதும் அதற்கு எதிராக சிங்களருக்கு இராணுவ ரீதியான உதவிகளை சர்வதேச சமூகம் செய்வதும் புலிகளையும் அவர்களுக்கு ஆதரவான மக்களையும் தனிமைப்படுத்திவிடும். மேலும் புலிகளும் தமிழ் மக்களும் நிலைமையை எதிர்கொள்வதைத் தவிர வேறு வழி இல்லை என்ற நிலைக்கு ஆளாக்கிவிடும். புலிகளுக்கு எதிரான நடவடிக்கைகள் இந்தியாவின் பாதுகாப் பைக் கேள்விக்குறி ஆக்கிவிடும். இந்திய அரசுக்கும் விடுதலைப் புலிகளுக்கும் நடுவே உள்ள இடைவெளி என்பது நிலைமையைச் சீராக்குவதில் பெரும் முட்டுக் கட்டையாக விளங்கும். பாக் சலசந்தியின் இரு பக்கமும் வாழும் தமிழர்களைச் சினம் கொண்ட மக்களாக மாற்றுவது இந்தியாவின் பாதுகாப்புக்கு நல்லதல்ல. 1949ஆம் ஆண்டு யாழ்ப் பாணத்திலிருந்து வெளிவந்த "இந்து சாதனம்" என்னும் தமிழ்ப் பத்திரிகை தனது வைரவிழாவைக் கொண்டாடியது. 1889ஆம் ஆண்டு ஆறுமுக நாவலரால் இந்தப் பத்திரிகை தொடங்கப்பட்டது. இந்தப் பத்திரிகையின் துணை நிறுவனமான யாழ் இந்து கல்லூரித்
திடலில் விவேகானந்தருக்கும் மகாத்மா காந்திக்கும் வரவேற்பு அளிக்கப்பட்டது. இந்த நிறுவனத்தின் வைர விழாவிற்கு இந்திய இலங்கை கவர்னர் செனரல்கள் வாழ்த்து அனுப்பினார்கள். இலங்கை சுதந்திரம் பெற்று ஓராண்டிற்குப் பின் நடைபெற்ற இந்த விழாவிற்கு இந்தியா வின் கவர்னர் செனரல் வாழ்த்துச் செய்தி அனுப்பியது என்பது மிக முக்கிய மானதாகும். இலங்கைத் தமிழர்களை இந்தியா எப்படி மதிக்கிறது என்பதற்கு இது ஒரு சான்றாகும்.


இலங்கை விடுதலை பெற்ற அன்று இந்திய வம்சாவழித் தமிழர்கள் அதிகமாக இருந்தனர். இந்தியாவின் மீது மிகுந்த அனுதாபம் கொண்ட அவர்களை வலுப்படுத்துவதன் மூலம் இலங்கை அரசுக்கு நிர்ப்பந்தம் கொடுத்து இந்தியாவின் மற்றும் தென் ஆசியாவின் பாதுகாப்பு நலன்களுடன் இணைந்து செயல்படுமாறு செய்திருக்கமுடியும். ஆனால் இந்திய அரசு சிங்களத் தலைவர்களை தாசா செய்யும் நடைமுறைக்கு ஒவ்வாத வெளியுறவுக் கொள்கையைக் கடைப்பிடித்தது. அத னால் சிங்களத் தலைவர்களும் இந்தியா வைச் சந்தேகத்துடனும் வெறுப்புடனும் பார்த்தார்கள்.


1950களிலும் 1960களிலும் இந்தியாவின் வெளியுறவுக் கொள்கை என்பது கீழ்க்கண்ட முக்கியமான அம்சங்களைக் கொண்டிருந்தது. அணிசேராக் கொள்கையும் சீனாவைக் குறித்த அணுகுமுறையுமே அவையாகும். இதற்கு இலங்கையின் ஆதரவை இந்தியா நாடியது. இதற்குப் பதிலாகத் தங்கள் தமிழர் விரோதப் போக்குக்கு இந்தியா ஆதரவு தரவேண்டும் என இலங்கைத் தலைவர்கள் வற்புறுத்தித் தங்கள் விருப்பத்தினை நிறைவேற்றிக் கொண்டனர். இதன் விளைவாக 1949ஆம் ஆண்டு இந்திய வம்சா வழியினர் குடியுரிமையை சிங்கள அரசு பறித்தது. 1956ஆம் ஆண்டு சிங்களம் மட்டுமே இலங்கையின் ஆட்சி மொழி என்ற சட்டத்தை நிறைவேற்றியது. 1983ஆம் ஆண்டில் தமிழருக்கு எதிரான இனக் கலவரத்தை நடத்தியது. 1954ஆம் ஆண்டிலும் 66ஆம் ஆண்டிலும் இந்திய வம்சாவழி மக்களை நாடு கடத்துவது என்ற ஒப்பந்தத்தை ஏற்றுக் கொண்டு இந்தியா கையெழுத்திட்டது. 1972ஆம் ஆண்டு இலங்கை சிங்கள புத்த நாடு எனப் பிரகடனம் செய்யும் அரசியல் சட்டத்தை நிறைவேற்றியது.

சிங்களத் தலைவர்களின் தாளத்திற்கு இந்தியா ஆடியது. இந்தியாவின் மீது மிகுந்த நம்பிக்கையும் அன்பும் கொண்டிருந்த இலங்கைவாழ் தமிழ் மக்களின் நலன்களைப் பலி கொடுக்க இந்தியா தயங்கவில்லை. சிங்கள மக்களின் ஆதரவைப் பெற முடியும் என்ற நம்பிக்கையுடன் தனது உண்மை யான கூட்டாளியான தமிழர்களை இந்தியா கைவிட்டது. ஆனால் சிங்களத் தலைவர்கள் ஒரு போதும் இந்தியாவுக்கு நன்றியுடன் இல்லை.

இலங்கை சீனாவுக்கு முக்கிய மான இடம் கொடுத்துக் கெளரவித்தது. வங்காள தேசத்தின் போராட்டத் தின்போது பாகிசுதான் உளவு விமானங் கள் இலங்கைக்குப் பறந்து வந்து பெட்ரோல் போட்டுக்கொள்ள இலங்கை அனுமதித்தது. இலங்கையைத் தாசா செய்யும் இந்தியாவின் கொள்கையில் 1980களின் தொடக்கத்தில் ஒரே ஒருமுறை மாற்றம் ஏற்பட்டது. பிரதமர் இந்திராகாந்தியின் காலத்தில் ஏற்பட்ட இந்த மாற்றத்திற்கு வலுவான காரணங்கள் இருந்தன.

1977ஆம் ஆண்டு இலங்கையில் செயவர்த்தனாவின் ஆட்சி நடைபெற்ற போது அவரின் வெளியுறவு மற்றும் பொருளாதாரக் கொள்கை என்பது இந்தி யாவின் நலன்களுக்கு எதிராக அமைந் தது. 1977 மற்றும் 1983ஆம் ஆண்டு களில் தமிழர்களுக்கு எதிராக நடை பெற்ற இனப் படுகொலைக்கு எதிராகத் தமிழ் இளைஞர்கள் ஆயுதம் தூக்கிய நிகழ்ச்சி கண்ட தில்லி பதட்டம் அடைந்தது. ஆரம்ப காலத்திலேயே தமிழ்ப் போராளிகளையும் சிங்கள அரசையும் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டு வர பிரதமர் இந்திராகாந்தி முடிவு செய்தார். இலங்கையை இரு நாடுகளாகப் பிரிப்பதற்கு இந்திராகாந்தி ஒருபோதும் ஆதரவாக இல்லை. ஆனால் தமிழர்களால் ஏற்றுக் கொள்ளப் படும் அரசியல் தீர்வுக்கு இலங்கை அரசை சம்மதிக்கச் செய்ய வேண்டும் என்ற நோக்கத்துடன் தமிழ்ப் போராளி களுக்கு உதவ முன் வந்தார். இம்முயற்சி தோற்குமானால் ஒரு தீர்வைக் கொண்டு வர அங்கு இந்தியா தலையிடுவது நியாயமானது என்ற எண்ணம் உருவாகும். பல்வேறு போராளிகளுக்கும் அவர் உதவினார். அதற்கு நோக்கம் இருந்தது. இதற்கான முயற்சிகள் முற்றுப் பெறும் கட்டத்தில் 1984ஆம் ஆண்டு நவம்பரில் இந்திராகாந்தி படுகொலை செய்யப்பட்டார்.

நடைபெறாத நிகழ்ச்சிகள் குறித்து தீர்ப்புக் கூற வரலாற்றுத் துறையால் இயலாது. ஆனாலும் இந்திராகாந்தி உயி ரோடு இருந்திருப்பாரேயானால் தென் ஆசிய நலன்களுக்கு ஏற்ற வகையில் இலங்கை இனப் பிரச்சினைக்கு ஒரு தீர்வு ஏற்பட்டிருக்கக் கூடும். சிங்கள அரசோ அல்லது போராளிகுழுக்களோ தென் ஆசிய நலன்களுக்கு அப்பால் தங்கள் நோக்கங்களை நிறைவேற்றிக் கொள்ளும் அளவுக்கு வலிமை பெற்றி ருக்கவில்லை. வல்லரசுகளுக்கிடையே மறைமுகப் போர் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்த காலகட்டம் அது. தென் ஆசியாவின் காவல்காரனாக இந்தியா செயல்பட்ட நேரமும் அதுதான்.

இந்திராகாந்திக்குப் பின்னால் பிரதமர் பொறுப்பை ஏற்ற அவரது மகன் இராசீவ் காந்தி தனது தாயார் தவறான கொள்கையைக் கையாண்டதாகவும் அவரது ஆலோசகர்கள் அவருக்கு தவறான ஆலோசனையை வழங்கியதாக வும் நினைத்தார். ஆனால் இது உண் மைக்கு முற்றிலும் மாறானதாகும். உண்மையில் அவர் தான் அவருடைய ஆலோசகர்களால் தவறாக வழி நடத்தப்பட்டார்.

இலங்கை அரசிடமிருந்து பணம் பெறுவோர் பட்டியலில் இந்திய உளவுத் துறை அதிகாரிகள், வெளியுறவு அதிகாரி கள் இருந்தார்கள் என அப்போது குற்றம் சாட்டப்பட்டது.

இராசீவ்காந்தி அரசின் வெளியுறவுக் கொள்கை உருப்படாத கொள்கை என்பதை முதன்முதலாக விடுதலைப் புலிகள் உணர்ந்தனர். மற்ற போராளிக் குழுக்கள் உணரவில்லை. எனவே புலிகள் மாற்று நடவடிக்கைகளுக்கு திட்டம் தீட்டினர். 1985ஆம் ஆண்டின் தொடக்கத்திலேயே தென் ஆசியாவுக்கு வெளியே உள்ள பல நாடுகளில் விடுதலைப் புலிகள் தங்கள் அலுவலகங் களைத் திறந்தனர். இசுரேல் நாட்டில் பயிற்சி பெறத் தங்கள் உறுப்பினர்களைப் புலிகள் இயக்கம் அனுப்பி வைத்தது. ஆனால் அதே நேரத் தில் சிங்கள இராணுவத்திற்கும் இசுரேல் பயிற்சி அளித்தது என்ற உண்மை பின்னால் தெரிய வந்தது. முதன்முதலாக இந்தியா வுக்கும் தென்ஆசியாவுக்கும் வெளியே இந்த பிரச்சினை கொண்டு செல்லப் பட்டது.
1987ஆம் ஆண்டு இந்திய அமைதிப் படை இலங்கைக்கு அனுப்பப் பட்டது தவறான காலம் தாழ்ந்த நடவடிக்கை ஆகும் 1984ஆம் ஆண்டு க்கும் 1987ஆம் ஆண்டுக்கும் இடையே செயலற்றுப் போன இந்தியாவின் கொள்கை மீது பல போராளி இயக்கங்கள் தங்கள் நம்பிக்கையை இழந்து விட்டன. விடுதலைப் புலிகள் இயக்கம் முற்றிலு மாக விலகி நின்று மற்ற போராளி இயக்கங்களைவிட வலிமையில் விஞ்சி நின்றது. போட்டி போராளி இயக்கங் களையும் அரசியல் கட்சித் தலைவர் களையும் விடுதலைப் புலியினர் கட்டுப்படுத்த அல்லது அப்புறப்படுத்த முடிந்தது. சிங்கள இராணுவம் தமிழ் மக்களுக்கு இழைத்த கொடுமைகளின் விளைவாக வெளிநாடுகளுக்குப் புலம் பெயர்ந்த மக்களும் சர்வதேச நாடுகளிடையே இதற்கான எதிரொலியை ஏற்படுத்தினார்கள்.


இந்தியாவுக்கும் இலங்கைக்கும் கையெழுத்திடப்பட்ட உடன்பாடு இந்தச் சூழ்நிலையில் நிலைமையைச் சமாளிப்பதற்குரியதாக இல்லை. தமிழர்களுக்கு இந்தியா அளிப்பதற்கு முன்வந்தவை போதுமானவையாகவும் இல்லை. இந்தியா வாக்களித்த மிகச் சொற்பமானவற்றைக் கூட சிங்கள அரசியல்வாதிகள் நிறைவேற்ற முன்வர வில்லை. இந்தியாவின் சார்பில் பிரச்சினையைச் சந்திக்க அனுப்பப்பட்ட வர்களும் திறமையற்றவர்களாக இருந் தார்கள். மீண்டும் ஒரு முறை சிங்களத் தலைவர்கள் தாங்கள் சிறந்த இராசதந்திரி கள் என்பதை நிலைநாட்டி விட்டார்கள்.

தங்கள் மீது நம்பிக்கை வைத் திருந்த தமிழ் மக்களின் நலன்களைக் காக்க இந்தியா தவறிவிட்டது. 1987ஆம் ஆண்டில் தன்னால் தீர்க்கக் கூடிய அளவு இருந்த இனப் பிரச்சி னையைத் தீர்ப்பதற்கான வாய்ப்பு களையும் இந்தியா நழுவ விட்டுவிட்டது. தென் ஆசியப் பகுதியின் பாதுகாப்பைப் பொறுத்த வரையில் இந்தியா பெரும் இழப்புக்கு உரியதாக ஆயிற்று. ஆனால் தான் கொண்ட குறிக் கோளுக்காக விடுதலைப் புலிகள் இயக்கம் உறுதியாக நின்று எத்தகைய சமரசமும் செய்து கொள்ளாமல் தன் வழியே சென்றது. தங்களுடைய துயரங் களிலிருந்து தங்களை விடுவிக்கும்
வலிமை படைத்தவர்கள் விடுதலைப் புலிகள் மட்டுமே என நம்பிய தமிழர்கள் அனைவரும் அதற்குப் பேராதரவை அளித்தார்கள். இதன் மூலம் அதன் வலிமை பெருகிற்று.

ஆனால் இலங்கை இனப் பிரச்சினை இலங்கைக்குள்ளாகவே அல்லது தென் ஆசியாவுக்குள்ளாகவே தீர்க்கப்படாமல் போனதன் விளைவாக அது சர்வதேச அரசியல் சூழலில் சிக்கிக் கொண்டுள்ளது. இலங்கை இனப் பிரச்சினைக்குத் தீர்வு காணும் பொறுப்பை நிறைவேற்ற சர்வதேச சமூகம் முன் வரவேண்டும் என வேண்டிக்கொண்டதில் விடுதலைப் புலிகளுக்கு முக்கிய பங்குண்டு. ஆனால் அதே வேளையில் தங்கள் மீது நம்பிக்கை வைத்த மக்களின் விருப்பத்திற்கு ஏற்ற வகையில் இந்த பிரச்சினைக்கு தீர்வு காண விடுதலைப் புலிகள் கடமைப்பட்டுள்ளனர்.

ஆனால் இராணுவ ரீதியில் இனப் பிரச்சினைக்கு தீர்வு காணும் வகையில் சிங்கள அரசுக்கு சர்வதேச சமூகம் உதவிகள் செய்து வருகின்றது. ஆனால் உலகில் எந்த நாட்டின் ஆதரவும் இல்லாமல் விடுதலைப் புலிகள் தனிமைப்படுத்தப்பட்டுள்ளனர். இந்தச் சூழ்நிலையில் விடுதலைப் புலிகளுக்கும் அவர்களுக்கு ஆதரவான மக்களுக்கும் நிலைமையை எதிர்கொள்வதைத் தவிர வேறு வழியில்லை. இதன் விளைவு என்பது இந்தியாவின் பாதுகாப்புக்குப் பேரபாயமாக எதிர்காலத்தில் விளங்கும் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை. இலங்கையில் துன்பப்படும் மக்களுக்கு பேரழிவு ஏற்படாத வகையில் தடுக்க வேண்டிய பொறுப்பு சம்பந்தப்பட்ட அரசுகளுக்கு உண்டு. இந்தியாவும் தனது பொறுப்பைத் தட்டிக் கழிக்க முடியாது. சிங்கள அரசுகளுடன் செய்து கொண்ட இரகசிய உடன்பாடுகளும் இரகசிய உதவிகளும் வேண்டாத விளைவுகளையே தரும். இந்திய அரசுக்கும் விடுதலைப் புலிகளுக்கும் இடையே ஏற்பட்டுள்ள இடைவெளி என்பது பிரச்சினையைத் தீர்ப்பதற்கு முட்டுக்கட்டையாக விளங்கும். பாக் சலசந்தியின் இரு புறமும் வாழும் தமிழர் களைக் கோபம் அடைய வைப்பது இந்தியாவின் பாதுகாப்புக்கு ஏற்றதல்ல.