அமேரிக்க! ஓநாய் மீண்டும் உறுமுகிறது - பழ.நெடுமாறன்

இந்தியாவின் மீது அமெரிக்கா மீண்டும் பாய்ந்துள்ளது. இந்தியாவிலிருந்து சாதாரக அரிசி மற்றும் சில உணவுப் பொருள்களின் ஏற்றுமதிக்கு தடை விதிக்கப்பட்டுள்ளது.



இதைக்கண்டு அமெரிக்கா ஆத்திரம் அடைந்துள்ளது. அமெரிக்க உயர் அதிகாரியான கிரிஸ்டோபர் பாடில்லா என்பவர் “அரிசி உள்ளிட்ட உணவு தானியப் பொருள்களின் ஏற்றுமதிக்கு இந்தியா தடை விதித்திருப்பது உலக அளவில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும், அண்டைய நாடுகளில் கடும் உணவு தட்டுப்பாட்டை உண்டாக்கி விலை உயர்வுக்கு வழி வகுக்கும் என்று எச்சரித்துள்ளனர்.



அமெரிக்காவின் கோபத்திற்கு உண்மையான காரணம் வேறு. அரிசியை ஒரு போதும் அமெரிக்கர்கள் உபயோகிப் பதில்லை. அமெரிக்காவில் வாழும் இந்தி யர்களும் பிற ஆசிய ஆப்பிரிக்க மக் களும் உயர்ரக அரிசிகளையே உண்ணுகி ன்றனர். அவர்களும் சாதாரக அரிசியை ஒரு போதும் பயன்படுத்துவது இல்லை.



இந்தியா அரிசி உற்பத்தியில் உலகில் 2வது இடத்தில் உள்ளது. கோதுமை, உற்பத்தியில் மூன்றாவது இடத்திலும், மக்காச் சோள உற்பத்தியில் ஏழாவது இடத்திலும் உள்ளது. அமெரிக் காவுக்கு அரிசியோ, கோதுமையோ வேண்டியதில்லை. பின் எதற்காக அமெரிக்கா இந்தியாவின் மீது பாய்கிறது?



இந்தியாவில் பெரும்பாலான ஏழை எளிய மக்கள் சாதாரக அரிசியை யும், சோளத்தையும் இதர புன்செய் தானியங்களையுமே உணவுக்காகப் பயன்படுத்துகின்றனர். எனவே அவர்களுக்குத் தேவையான மேற்கண்ட தானியங்களின் ஏற்றுமதிக்கு இந்தியா தடை விதித்திருப்பது நியாயமானது மட்டுமல்ல. தன் மக்களின் நலனை கருத்தில் கொண்டதுமாகும்.



இதை கண்டிக்கும் தகுதி அமெரிக்காவிற்கோ வேறு எந்த நாட்டிற்கோ கிடையாது. ஒவ்வொரு நாடும் அதன் மக்களின் நலனை மனதில் கொண்டே செயல்படுகின்றன.



1960களில் உலகெங்கும் பல நாடுகளில் கடுமையான கோதுமைப் பஞ்சம் ஏற்பட்ட போது இதே அமெரிக்கா கோதுமை விலையை உயர்த்துவதற்காக கோடிக்கணக்கான டன்கள் கோதுமையை கடலில் கொட்டி வீணாக்கியது. அந்த அமெரிக்கா இப்போது இந்தியர்களின் பசியைத் தீர்க்கும் நடவடிக்கையில் இந்தியா இறங்கி இருப்பதைக் கண்டித்திருக்கிறது.



அமெரிக்காவின் உண்மையான நோக்கம் அரிசி ஏற்றுமதி தடையைப் பற்றியல்ல. இந்தியாவில் ஏராளமாக விளையும் சோளம் அமெரிக்காவுக்கு ஏற்றுமதி செய்யப்பட்டு வந்தது. ஏற்றுமதிக்குத் தடைவிதிக்கப்பட்டதனால் சோளம் கிடைக்காமல் போய்விடுமே என அமெரிக்கா கவலைப்படுகிறது. அமெரிக்க மக்களின் உணவுக்காக இந்திய சோளம் தேவைப்படுமானால் அம்மக்களின் பசி தீர்க்க அதை நாம் அனுப்பலாம். ஆனால் எத்தனால் தயாரிப்பதற்காக சோளம் அமெரிக்கா வுக்குத் தேவைப்படுகிறது.



அமெரிக்காவில் சோளம், புஷல், கணக்கில் அளக்கப்படுகிறது. ஒரு புஷல் என்பது 25.4 கிலோ கிராம்கள் ஆகும். ஒரு புஷல் சோளத்திலிருந்து 11.37 லிட்டர் எத்தனால் தயாரிக்கப்படுகிறது.



அமெரிக்காவில் தனி நபர் ஒருவருக்கு மாதந்தோறும் 63.27 கிலோ கிராம் அல்லது 139.5 பவுண்ட் சோளம் தேவைப்படுகிறது. ஆனால் இந்தியா வில் தனி நபருக்கு ஆண்டுக்கு 29 பவுண்டு சோளம் தேவைப்படுகிறது.



அமெரிக்காவில் எத்தனால் மூலம் ஓடும் செவர்லட் காரின் டேங்க் 90.4 லிட்டர் கொள்ளும். இதற்குத் தேவையான எத்தனாலை உற்பத்தி செய்ய 203.2 கிலோ கிராம் சோளம் தேவை.



அதாவது 203.2 கிலோ கிராம் அளவு சோளத்தை ஒரு அமெரிக்கர் 3.2 மாதங்களுக்கு உண்ணலாம். அதே அளவு சோளத்தை இந்தியர் ஒருவர் 15 ஆண்டுகளுக்கு மேல் உண்ணலாம்.



அமெரிக்காவின் ஆத்திரத்திற்கு காரணம் என்ன என்பது இப்போதுப் புரிகிறதா? பெட்ரோல், டீசல் ஆகிய வற்றின் விலை உயர்வினால் அமெரிக் கர்கள் தங்களது வாகனங்களுக்கு எத்தனாலைப் பயன்படுத்தி வருகிறார் கள். அதற்கு சோளம் நிறைய தேவை.



ஏற்றுமதித் தடையின் காரணமாக இந்திய சோளம் அமெரிக்காவுக்கு கிடைக்க வழியில்லை. எனவே இந்தியாவை நோக்கி அமெரிக்க ஓநாய் மறுபடியும் உறுமுகிறது.



தன் கண்ணில் உள்ள உத்தி ரத்தை எடுத்து விட்டு அடுத்தவர் கண் ணில் உள்ள துரும்பை அகற்ற வேண் டும் என இயேசுபிரான் கூறினார். இயே சுவைப் பின்பற்றுவதாகக் கூறும் அமெ ரிக்கா அவரது அறிவுரையைப் புறக்கணிக்கிறது.



சர்வதேச வணிக – பொருளா தார மய்யத்தின் செயலாளர் நாயகமான பிரதீப் எஸ்மேத்தா என்பவர் பின் வருமாறு கூறியுள்ளது சிந்திக்கத் தக்கதாகும்.



நடுத்தர வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த இந்தியர்களின் உடல் எடையைப் போல அமெரிக்கர்கள் தங்கள் உடல் எடையை குறைத்துக் கொள்வார்களானால் ஆப்பிரிக்காவில் உள்ள கோடான கோடி பசித்த மக்கள் தங்களுக்குத் தேவையான உணவைச் சிறிதளவாவது பெறுவார்கள். தங்கள் உடம்பில் உள்ள அதிகப்படியான கொழுப்பைக் குறைப்பதற்காக அமெரிக் கர்கள் செலவிடும் பணத்தை பசியால் வாடும் மக்களுக்கு அளிப்பார்களானால் ஏராளமானவர்கள் பசியாறுவார்கள். என்றும் கூறியுள்ளார்.



உணவு தானிய ஏற்றுமதிக்கு இந்தியா விதித்துள்ள தடையினால் உலகில் உணவுப் பொருட்களின் விலை உயரும் என அமெரிக்காக் கூறுவது வெறும் பிதற்றலாகும். அமெரிக்கா மற்றும் மேற்கு நாடுகளிலும் ‘எத்தனால், மற்றும் உயிரி எரிபொருள் தயாரிப்பதற்கு ஏற்ற வகையில் சோளம் போன்ற தானியங் களை உற்பத்தி செய்யுமாறு விவசாயிகள் தூண்டப்பட்டு அதற்காக ஏராளமான மானியமும் அளிக்கப்படுகிறது.



இதனால் அந்நாடுகளை சேர்ந்த விவசாயிகள் உணவு தானிய உற்பத்தியை நிறுத்தி விட்டு உயிரி எரிபொருள் உற்பத்திக்குத் தேவையான தானியங்களைப் பயிரிடுகிறார்கள். இதன் காரணமாகவும் அமெரிக்காவும் அய்ரோப்பிய ஒன்றியமும் விதித்துள்ள வணிகத் தடைகளின் காரணமாகவும் உலக நாடுகளில் உணவுப் பொருட்களின் விலை ஏறியிருக்கிறது என்பதுதான் உண்மை யாகும். இதை மறைப்பதற்கு அமெரிக்கா இந்தியாவின் மீதும் மற்றும் வளரும் நாடு களின் மீதும் வீண் பழியை சுமத்துகிறது. வளரும் நாடுகள் மேலும் மேலும் வளர்ச்சிப் பாதையில், செல்வதுவும் அவர்களின் தேவை நாளுக்கு நாள் அதிகமாவதும் புதிய அரசியல் இலக் கணம் ஆகும். அதைத் தடுக்க யாராலும் முடியாது.

உலகத் தமிழர் பேரமைப்பு இந்திய-இலங்கைத் தமிழ்ச் சங்கங்களின் கூட்டமைப்புத் தோற்றம்

உலகத் தமிழர் பேரமைப்பில் இணைந்த தமிழ்ச் சங்கங்களின் கூட்டம் 24-05-08 அன்று திருச்சியில் நடைபெற்றது. இக்கூட்டத்திற்கு பேரமைப்புத் தலைவர் பழ. நெடுமாறன் தலைமை தாங்கினார். இக்கூட்டத்தில் அ. பத்மனாபன், மா.செ. தமிழ்மணி, பேரா. மருதமுத்து, சின்னப்பத் தமிழர், தம்பி பழனிச்சாமி, தங்கதுரை, இளங்கண்ணன், க. சச்சிதானந்தன், செங்கொடி, பரணன், காமராசன், அசோக்குமார், முத்து, நிலவழகன், அரணமுறுவல் உட்பட பலர் உரையாற்றினர்.

இந்திய-இலங்கைத் தமிழ்ச் சங்கங்களின் கூட்டமைப்பு இக் கூட்டத்தில் உருவாக்கப்பட்டது. இதன் தலைவராக மறவன்புலவு க. சச்சிதானந் தம், துணைத் தலைவர்களாக புலவர் க. சுப்பிரமணியம் (கர்நாடகம்) மு. முத்துராமன் (கேரளா) ஆ. நெடுஞ்சேரலாதன், மா.செ. தமிழ்மணி பொதுச்செயலாளர்களாக தி. அழகிரிசாமி, அரணமுறுவல், பொருளாளராக பொன்னிறைவன் மற்றும் செயற்குழு உறுப்பினர்களாக வ. வேம்பையன், மரு. வே. குழந்தைவேலு, நாக.இரகுபதி, திருமதி. தமித்தலெட்சுமி, தம்பி பழனிச்சாமி, ந.மு. தமிழ்மணி, பேரா. அறிவரசன், சின்னப்ப தமிழர், சி. தங்கதுரை, முத்துச்செல்வன், ஆ. கருப்பையா, திருமதி. அ. செங்கொடி, மு.வ. பரணன், மரு. பழனிச்சாமி, சக்தி காமராசன், நிலவழகன், இரா. சோ. ராமசாமி, தமிழ்வேங்கை, வேலுமணி ஆகியோர் ஒருமனதாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டனர்.

இக்கூட்டத்தில் கீழ்க்கண்ட தீர்மானங்கள் நிறைவேற்றப்பட்டன.

1. அயலகத் தமிழர்களுக்கு இடஒதுக்கீடு

உலகெங்கும் வாழும் எட்டுகோடி தமிழர்களில் 2 கோடி பேர் தமிழ்நாடு தவிர்த்த பிற மாநிலங்களிலும், வெளி நாடுகளிலும் வாழ்ந்து வருகிறார்கள். அயல்நாடுகளில் வாழும் தமிழர்களுக்குத் தமிழ்நாட்டு உயர்கல்வி நிறுவனங்களில் 5 விழுக்காடு இடங்களையும் வேலை வாய்ப்பில் 5 விழுக்காட்டு இடங்களையும் ஒதுக்குவதோடு. இந்தியாவின் பிற மாநிலங்களில் வாழும் தமிழர்களுக்கும் உயர்கல்வி நிறுவனங்களில் 5 விழுக் காட்டு இடங்களையும் வேலைவாய்ப்பில் 5 விழுக்காட்டு இடங்களையும் ஒதுக்கித் தமிழர்களின் தாயகம் தமிழ்நாடு என்பதை உறுதி செய்ய வேண்டுமாய்த் தமிழக அரசை இந்திய-இலங்கைத் தமிழ்ச் சங்கங்களின் கூட்டமைப்பு வேண்டிக்கொள்கிறது.

2. பிறமாநிலங்களில் இடஒதுக்கீடு

மொழிவாரி மாநிலங்களாக ஆந்திரா, கர்நாடகா, கேரளா ஆகியவை பிரிந்தபோது அந்தந்த மாநிலங்களில் உள்ள சாதி வாரிப் பட்டியலில் தமிழ்நாட்டிலிருந்து சென்ற தமிழர்களின் சாதிப்பெயர்கள் இடம்பெறவில்லை. ஆனால் தமிழ்நாட்டில் பழைய ஒன்றுபட்ட சென்னை மாகாண சாதிப்பட்டியல் அப்படியே வைக்கப்பெற்று இல்லாத சாதிகளுக்கும் கல்வியிலும் வேலையிலும் ஒதுக்கீடு வழங்கப்பட்டு வருகிறது. அண்டை மாநிலங்களில் உள்ள தமிழர்களை அந்தந்த மாநிலங்களிலுள்ள பட்டியலில் சேர்த்துக்கல்வியிலும் வேலையிலும் இடஒதுக்கீடு வழங்கத் தமிழ்நாட்டரசு நடவடிக்கை மேற்கொள்ள இந்திய-இலங்கைத் தமிழ்ச் சங்கங்களின் கூட்டமைப்பு வேண்டிக்கொள்கிறது.


3. ஈழத்தமிழ் அகதிகள்

ஐ.நா. பேரவையின் சார்பில் உருவாக்கப்பட்டுள்ள ஐ.நா. அகதிகள் ஆணையம் உலகநாடுகளில் உள்ள அகதிகளுக்குச் செய்யவேண்டிய உதவிகள் அனைத்தையும் செய்து வருகிறது. இந்த ஆணையப் பட்டயத்தை ஏற்று பல்வேறு நாடுகள் கையெழுத்திட்டுள்ளன. இந்தியா இன்னும் ஏற்றுக் கையொப்பம் இடவில்லை. இதனால் இலங்கையிலிருந்து வந்து தமிழ் அகதிகளுக்கு ஐ.நா. அகதிகள் ஆணையம் உதவமுடிய வில்லை. இந்திய அரசு அகதிகள் ஆணையத்தை ஏற்றுக்கொள்வதுடன் இலங்கை அகதிகளுக்கு ஐ.நா. அகதிகள் ஆணையம் வழங்கும் உதவிகளைப் பெற்றுத் தர செய்ய வேண்டும் என்று இந்திய-இலங்கைத் தமிழ்ச் சங்கங்களின் கூட்டமைப்பு வேண்டிக்கொள்கிறது.

4. பிறமாநிலத்தவர்களுக்கு தமிழ்வழிக்கல்வி

தமிழ்நாட்டில் வாழும் தெலுங்கு, கன்னடம், மலையாளம், இந்தி, உருது, மராட்டி போன்ற மொழிபேசும் சிறுபான்மையினர் தங்களுக்குரிய கல்வி, வேலைவாய்ப்பு கலை, பண்பாடு உள்ளிட்ட அனைத்து வாழ்வியல் உரிமைகளையும் தாராளமாகப் பெற்றுவரும் அதே நேரத்தில் அண்டை மாநிலங்களில் வாழும் தமிழர்கள் இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் வழங்கியுள்ள எந்த உரிமையையும் அனுபவிக்க முடியாமல் அல்லலுறுகிறார்கள். தாய்மொழியில் கற்கும் அடிப்படை உரிமையைக் கூட பெறமுடியாமல் உள்ளார்கள். இந்தியாவின் பிறமாநிலங்களில் வாழும் தமிழர்களுக்கு அந்தந்த மாநிலங்களில் மொழிச் சிறுபான்மையினருக்கான உரிமைகளை வழங்க இந்திய அரசு ஏற்பாடு செய்வதுடன் அதைக் கண் காணிக்கவும் வழிவகை செய்ய வேண்டுமென்று இந்திய-இலங்கைத் தமிழ்ச் சங்கங்களின் கூட்டமைப்பு வேண்டிக்கொள்கிறது.

5. உலகப் பல்கலைக்கழகங்களில் தமிழ்

இந்திய அரசு தமிழைச் செம்மொழியாக அறிவித்துள்ள இந்த நேரத்தில் உலகெங்கும் உள்ள பல்கலைக் கழகங்களில் தமிழ்மொழிக்கு ஆய்வு இருக்கைகளை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்றும் வெளிநாட்டுப் பல்கலைக் கழகங்களில் தமிழ்ப்பட்ட, மேற்பட்ட, ஆய்வுப்பட்ட மாணவர்களுக்கும் உதவித் தொகை வழங்க வேண்டுமென்று இந்திய அரசை இந்திய-இலங்கைத் தமிழ்ச் சங்கங்களின் கூட்டமைப்பு வேண்டிக் கொள்கிறது.

6. தமிழக மீனவர்கள் நிலை

இந்திய அரசு கச்சத்தீவை இலங்கை அரசுக்குத் தாரை வார்த்ததின் காரணமாகத் தமிழக மீனவர்களின் வாழ்வுரிமை பறிபோய்விட்டது. அன்றாடம் கைது, வலைபறிப்பு, கொலை என்று மீனவர்கள் சீரழிந்து கொண்டுள்ளார்கள். தமிழக மீனவர்களை தனது குடிமக்கள் என்று இந்திய அரசு கொஞ்சமும் கருதிப்பார்க்காமல் தொடர்ந்து இலங்கை அரசின் ஆணவப் போக்கிற்குத் துணைபோய்க் கொண்டுள்ளது. இந்திய அரசு இலங்கைக்குச் செய்துவரும் எல்லா உதவிகளையும் நிறுத்திவிட்டு இலங்கை அரசை எச்சரிக்கை செய்வதுடன் கச்சத்தீவில் தமிழக மீனவர்களுக்குள்ள உரிமையை நிலைநாட்டத் துணை நிற்க வேண்டுமென்று இந்திய-இலங்கைத் தமிழ்ச் சங்கங்களின் கூட்டமைப்பு வேண்டிக்கொள்கிறது.


7. தமிழ்வழிப் பள்ளிகளுக்கு ஆதரவு

தமிழ்நாட்டில் தமிழக அரசு மக்கள் தொகைப் பெருக்கத்துக்கேற்பத் தொடக்கப் பள்ளிகளைத் தொடங்க வில்லை. கல்வி வழங்கும் உரிமையை தனியார்களிடம் விட்டதின் விளைவாக அவர்கள் ஆங்கில வழிப் பள்ளிகளைத் தொடங்கிக் கொள்ளையடித்து வருகிறார்கள். ஆனால் தமிழக அரசு செய்யவேண்டிய பணியைச் செய்துவரும்-தமிழ்வழிப் பள்ளிகளை நடத்திவரும் தமிழர்களை ஊக்குவிப் பதற்கு மாறாக அரசு தொல்லைகொடுத்து வருகிறது. தமிழ்வழிப் பள்ளிகளை நடத்திவரும் தமிழர்களுக்கு அரசு எல்லா வகையிலும் உதவிசெய்யவேண்டு மென்று இந்திய-இலங்கைத் தமிழ்ச் சங்கங்களின் கூட்டமைப்பு வேண்டிக் கொள்கிறது.

புலிகளுக்கு எதிராக இந்தியா! பகத்சிங்கின் குடும்பத்தினர் எதிர்ப்பு

இந்தியாவின் மிகவும் ஈர்க்கப்பட்ட விடுதலை வீரரான பகத்சிங்கின் குடும்பத்தினர் இந்திய இராணுவம் இலங்கையில் விடுதலை புலிகளுக்கு எதிராக போரில் ஈடுபட்டதற்கு தங்கள் எதிர்ப்பை தெரிவித்துள்ளனர் என்று தற்போது தெரிய வந்துள்ளது.

பகத்சிங்கின் தம்பி ரன்பீர் சிங் ஆவார். இவரது மகன் மேஜர் ஜெனரல் ஷியோனன் சிங் அண்மையில் இதை ஒப்புக் கொண்டுள்ளார். இந்திய இராணுவ அதிகாரியாக தான் புலிகளுக்கு எதிராக போரில் ஈடுபட்டதை எனது தந்தை விரும்பவில்லை. 'எனது குடும்பத்தில் உள்ள மற்றவர்களும் இந்தியாவின் இந்த நடவடிக்கையை நியாயத்திற்காக போராடும் மக்களுக்கு எதிரான நடவடிக்கையாகவே கருதினர்' என்கிறார் அவர்.

யாழ்ப்பாணத்தில் புலிகளுக்கு எதிரான போரில் சிறந்த பணி புரிந்தமைக்காக மேஜர் ஜெனரல் ஷியோனன் சிங்கிற்கு வீர் சக்ரா விருது வழங்கப்பட்டது. ஆனால் விருது வழங்கும் விழாவிற்கு அவரது தந்தை வர மறுத்துவிட்டார். 'அங்கீகரிக்கப்படாமலே போய்விட்ட பெரும் தியாகங்களை புரிந்தவர் களுக்கு எதிராக தன் மகன் போரிட்டதற்காக கெளரவிக்கப் படுவதை என் தந்தையால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை' என்கிறார் அவர்.

பிரிட்டிசாரிடமிருந்து இலங்கை விடுதலை பெறுவதற்கு முந்தைய காலக்கட்டத்திலிருந்தே ஈழத் தமிழர்கள் இந்திய விடுதலை வீரர்கள் மீது பெரும் பற்றுக் கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் வீடுகளில் இந்திய விடுதலை வீரர்களின் படங்கள் மாட்டப் பட்டிருக்கும்.

கர்னல் கிட்டுவின் தந்தை ஒரு காந்தியவாதி. தன் மூத்த மகனுக்கு காந்தி என்றே பெயரிட்டார். அவர் வீட்டில் காந்தி, நேரு, திலகர் ஆகிய இந்திய தலைவர்களின் படங்கள் மாட்டப்பட்டிருந்தன. கிட்டு தன் பங்கிற்கு பகத்சிங்கின் படத்தையும் மாட்டினார். தளபதி பண்டிதரின் வீட்டில் பகத்சிங், நேதாஜி ஆகியோரின் படங்கள் மாட்டப்பட்டிருந்தன.

விடுதலைப் புலிகளின் தலைவர் பிரபாகரன் 1980களில் 'சண்டே' ஆங்கில இதழுக்கு அளித்த நேர்காணலில், தன்னை மிகவும் கவர்ந்த விடுதலைப் போராட்ட வீரர்களில் பகத்சிங்கை முதன்மைப் படுத்தி கூறியிருந்தார். அத்தோடு நேதாஜியையும் குறிப்பிட்டிருந்தார்.

இன்றளவிலும் பாரதியின் 'என்று தணியும் இந்த சுதந்திர தாகம்' போன்ற விடுதலைப் பாடல்கள் ஈழத்தில் பாடப்படுகின்றன. பழ. நெடுமாறன் அவர்கள் ஈழத்தில் செய்த முதல் சுற்றுப்பயணத்தின் ஒளிப்படத்திற்கு பிரபாகரன் 'சுதந்திர தாகம்' என்றே பெயரிட்டார். இந்த குறிப்பிட்ட பாடலின் அடிப்படையிலேயே 'புலிகளின் தாகம் தமிழீழத் தாயகம்' என்ற முழக்கம் அமைக்கப்பட்டது.

இந்த அளவிற்கு இந்திய விடுதலை வீரர்களை நேசித்த, தங்களவர்களாக நினைத்த ஈழத்தமிழர்கள் மீதும் விடுதலைப் புலிகள் மீதும் தான் இந்திய இராணுவம் தாக்குதல் நடத்தியது. அதிலும் "உலகில் எந்த மூலையில் சுதந்திரப் போராட்டம் நடந்தாலும் அதனை ஆதரிப்பதே எங்கள் வெளியுறவுக் கொள்கை" என பிரதமராக தனது முதல் உரையிலேயே அறிவித்த ஜவகர்லால் நேருவின் பேரன் இராஜீவ் காந்தியின் காலத்தில் ஒரு விடுதலைப் போராட்டத்தை நசுக்குவதற்கு இந்திய இராணுவம் அனுப்பப்பட்டது மிகக் கொடுமையானது.

விடுதலை வேட்கை கொண்ட ஒவ்வொருவரும், மானுட விடுதலையை வேண்டும் ஒவ்வொருவரும், உலகில் எங்கு விடுதலைப் போராட்டம் நடந்தாலும் அதற்கு ஆதரவாகவே நிற்பார்கள் என்பதற்கு பகத்சிங்கின் குடும்பத்தினரே சான்று.

தென்செய்திக்காக பூங்குழலி

சாதிவெறி மின்வேலி - சேரிக்கும் ஊருக்குமிடையே

இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு ஜெர்மனி மேற்கு நாடுகளுக்கும் சோவியத் ஒன்றியத்திற்கும் இடையே பங்கிடப் பட்டது. அப்போது பெர்லின் நகரில் ஒரு பகுதி சோவியத் ஒன்றியத்தின் கட்டுப்பாட்டிற்கு கொண்டுவரப் பட்டது. மேற்கு நாடுகள் வசமிருந்த பகுதிக்கும் சோவியத் ஒன்றியத்தின் கட்டுப்பாட்டிற்குள் இருந்த பகுதிக்கும் இடையே ஒரு சுவர் கட்டப்பட்டது. பெர்லின் நகர மக்கள் ஒருவருடன் மற்றொருவர் தொடர்பு கொள்வதை அந்த சுவர் தடுத்தது. ஜெர்மானிய மக்களின் வெறுப்புக்கு ஆளான பெர்லின் சுவர் 1995லிஆம் ஆண்டில் மக்களால் இடித்து தகர்க்கப்பட்டது.

ஆனால் தமிழ்நாட்டில் சிற்றூர் ஒன்றில் பெர்லின் சுவர் ஒன்று எழுப்பப்பட்டு அதற்கு மேலாக மின் வேலியும் அமைக்கப்பட்டுள்ள அதிர்ச்சிகரமான தகவல் கிடைத்துள்ளது.

நாட்டின் எல்லைகளில் மின்வேலிகள் அமைக்கப்படுவதைப் பற்றி கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம். ஆனால், ஊருக்கும் சேரிக்கும் இடையே மின்வேலி அமைக்கப்பட்டுள்ளது என்ற அதிர்ச்சி தகவல் இதோ :

மதுரை மாவட்டத்தில் உள்ள உத்தபுரம் கிராமத்தில் 2000 தலித் குடும்பங்கள் உள்ளன. இவர்கள் இங்கு பிற சாதியினரைவிட எண்ணிக்கையில் அதிகம் உள்ளனர். தலித்துகளுக்கு எதிராக நீண்ட நாட்களாக சாதி வெறுப்பு இருப்பதால், பொதுப் பாதைகள் அனைத்தும் 600 மீட்டர் நீள சுவரால் தடுக்கப்பட்டிருக்கிறது,

இச்சுவர் 1990 முதலே இருக்கிறது. ஆனால் கடந்த 10 நாட்களாக இச்சுவரில் இரும்புக் கம்பிகள் மூலம் மின்சாரம் பாய்ச்சப்படுகிறது. தலித்துகள் சாதி இந்துக்களின் பகுதிக்குள் வருவதைத் தடுப்பதற்காக இந்த ஏற்பாடு செய்யப்பட்டுள்ளதாம்.

தேநீர்க் கடைகளிலும் சமூகக் கூடங்களிலும், சுடு காடுகளிலும், பேருந்து நிறுத்தங்களிலும் தலித்களுக்கு அனுமதி இல்லை. உத்தபுரம் கிராம பஞ்சாயத்து தலைவர் மாரிமுத்து என்பவர் தலித் தான். அவர், இங்குள்ள தலித்கள் பொருளாதார ரீதியில் முன்னேறியும் அவர்களுக்கு சமூக அந்தஸ்து கிடைக்கவில்லை என்று கூறுகிறார்.

கோயில் திருவிழாக்களின்போது தலித்துகள் அதில் பங்கேற்கவோ, தேர் வடம் பிடிக்கவோ அனுமதி இல்லை. பொது சொத்து ஆதாரங்களுக்கான அனைத்து உரிமைகளும் தலித்துகளுக்கு மறுக்கப்பட்டுள்ளன.

ஆதிக்க சாதி வெறியின் அடையாளமாகத் திகழும் உத்தபுரம் சுவரை இடித்துத் தகர்க்க தமிழ்த் தேசிய இன உணர்வாளர்கள் முன் வர வேண்டும். தமிழினத்திற்கு என்றும் அழியாத அவமானத்தை சாதி வெறியர்கள் ஏற்படுத்தியுள்ளனர். இதை அகற்றித் தீர வேண்டியது நமது நீங்காதக் கடமையாகும்.

அடையாள அரசியலும் "இந்து"வின் ஆத்திரமும் - பேரா. மருதமுத்து

அடையாள அரசியலுக்கு எதிராக-குறிப்பாக மொழிவழித் தேசிய (மாநில) அரசியலுக்கு எதிராக-இந்து நாளேடு நஞ்சைக் கக்கியுள்ளது.

26-03-08 அன்று அந்த ஏட்டின் தலையங்கத்துக்கு எதிர்ப்பக்கக் கட்டுரை ஒன்றில் இந்த நஞ்சு நிரம்பி வழிகிறது. "அடையாளமும் பிரிவினைவாதமும்: இனவழித் தேசியத்தின் அரசியல்" என்பது கட்டுரைத்தலைப்பு இக்கட்டுரையுடன் பிரசுரிக்கப்பட்டுள்ள ஒளிப்படத்தில் அசாமிலிருந்து அசாமிய உரிமை கோருவோரால் விரட்டப்பட்ட ஏழை பீகாரிகள் சிலர் பரிதாபகரமாகக் காட்சியளிக்கின்றார்கள்.

அடடா, இந்துவுக்குத்தான் ஏழை எளியோர் மீது எவ்வளவு அக்கறை, கருணை?

அசாம் மாநிலத்தின் உரிமை கோருவோர் ஏழை எளியோர்க்குப் பெரும் எதிரிகளாவர் என்று பிரச்சாரம் செய்கிறது இந்துவின் படத்தோடுகூடிய இந்தக் கட்டுரை.

"உனது மொழிவழிமாநிலத்தில் உனக்குப் பிழைக்க வழியில்லை யென்றால். நீ வேறு எங்காவது போய் எப்படியாவது பிழைத்துகொள். மத்திய, மாநில அரசுகள் உனக்குப் பொறுப்பில்லை. போகிற இடத்தில் குறைந்த கூலிக்குக் கொத்தடிமையாக வேலை செய்துகொள். உன்னால் வேலைவாய்ப்பு பறிபோகும் அல்லது கூலியில் குறைவு ஏற்படும் நிலையிலுள்ள அந்தந்த மாநிலத்து ஏழை மக்கள் பாதிக்கப்பட்டால் அவர்கள் போராடக்கூடாது. அப்படியே போராடுவது தேசிய நலன்களுக்கு எதிரானது. அந்த பாதிப்பில் வரும் எதிர்ப்பு என்பது மொழிவழித் தேசிய அரசியல். அது வன்முறை அரசியல்," என்கிறது இந்தக் கட்டுரை.

உழைக்கும் மக்கள் தங்கள் மொழிவழிச் சமூகத்திலிருந்து வேரோடு பறித்தெடுக்கப்பட்டு வேறுவேறு பகுதிகளுக்குக் கொண்டுசெல்லப்பட்டு அநாதைகளாகக் குடியமர்த்தப்பட்டு ஒட்டச் சுரண்டப்பட்டது முன்பு காலனியாட்சிக் காலத்தில் நிகழ்ந்த கொடுமை. அதன் விளைவுகளை மலேசியா போன்ற நாடுகளில் இன்றளவும் அனுபவித்து வருகிறார்கள் சாமானிய மக்கள். வரலாற்றுப் பூர்வமாக நேர்ந்துவிட்ட இந்தக் கொடுமைகளிலிருந்து மீண்டுவர ஜனநாயக சக்திகளும், மனித நேய வாதிகளும் பெருமுயற்சி செய்ய வேண்டியுள்ளது. இந்நிலையில் இந்திய மேல்தட்டினர் பழைய காலனியாதிக்க முறைகளுக்குப் புதிய தேசிய முலாம் பூசித் தொடர்ந்து கையாண்டு வருகிறார்கள். இதன்மூலம் புதுப்புதுச் சிக்கல்களை மக்கள் மத்தியில் உருவாக்கிப் பிரிவுகளையும், பிளவுகளையும் ஓயாமல் தோற்றுவித்தபடி யிருக்கிறார்கள்.

இந்திய உழைக்கும் மக்களை (மொழிவழி) மாநிலத்துக்கு மாநிலம் பந்தாடுவதால் உழைப்பாளிகளின் ஒட்டுமொத்த வர்க்க நலன்கள் கடுமையாகப் பாதிக்கப்படும்.

முதலாவதாக வேற்றுமொழி மாநிலத்துக்கு இடம்பெயரும் ஏழைகள் சமூகச் சூழலில் ஒட்டி உறவாட முடியாத நிலை ஏற்படுகிறது. மொழி மற்றும் பண்பாடு வேறுபடுவதால் இப்படி ஏற்படுகிறது. இதன் காரணமாக, அநத மாநில அரசியலில் மக்கள் சக்தி ஒன்றுபட்டுத் திரண்டெழ முற்படுகையில், இந்த வெளியார் அதற்குத் தடையாக மாறுகிறார்கள். தாங்கள் குடியேறிய மாநிலத்தின் மொழியும், பண்பாடும் பேணிப் பாதுகாக்கப் படுவதில் அக்கறை யற்றவர்களாகவும் அமைகிறார்கள். மலேசியாவின் நிலைமை வேறு. அங்கே விடுதலை பெற்ற பின் பெரும்பான்மையினர் ஜனநாயகத்தைப் புறக்கணித்துவிட்டு சிறுபான்மைத் தமிழரை ஒடுக்குகின்றனர். இங்கே இந்தியாவில் பல்வேறு மொழிவழி மாநிலத்தவர் அகில இந்திய ஆதிக்கச் சக்திகளுக்கெதிரான போராட்டத்தில் உள்ளனர். ஆதிக்கச் சக்திகளே மொழிவழி அடையாள அரசியலை முறியடிக்க வேறுபட்ட மொழி பேசும் ஏழை எளியோரைப் பயன்படுத்த முனைந்துள்ளனர். இந்த வெளியார் தாம் குடியேறிய மாநிலத்தவரின் உரிமைப் போராட்டத்தில் அக்கறை காட்டுவதில்லை என்பதோடு கூட அகில இந்திய ஆதிக்கத்தின் வாக்குவங்கிகளாகவும் செயல்படுகிறார்கள்.

உழைக்கும் மக்களின் போராட்டங்களை முறியடிக்க, காலங்காலமாக உடைமைவாதிகள் பிரித்தாளும் சூழ்ச்சியைப் பயன்படுத்திவந்துள்ளார்கள் என்பது வரலாற்று உண்மை. முன்னாளில் தஞ்சைவட்டார மிட்டா மிராசுகள் தங்கள் பகுதியின் தாழ்த்தப்பட்ட விவசாயத் தொழிலாளிகளை அடக்கி ஒடுக்கவும், கூலியைக் குறைக்கவும் வேண்டி இராமநாதபுரம் போன்ற தென்மாவட்ட ஏழைகளை இறக்குமதி செய்வதும், காரியம் முடிந்ததும் விரட்டிவிடுவதும் நடைமுறையாக இருந்துள்ளது. அதே முறையை மொழிவழிமாநிலச் சக்திகளை ஒடுக்குவதற்குப் பயன்படுத்துகிறார்கள் இந்திய மேல்தட்டினர். "பெருமுதலாளிகள் இந்தியா முழுவதிலும் கட்டற்ற முறையில் வேட்டையாடலாம்", என்பதை மறைத்துவிட்டு "ஏழை எளியோர் எந்த மாநிலத்திலும் சென்று உழைத்துப் பிழைக்கலாம்" என்பதை முன்நிறுத்தி ஏமாற்றப் பார்க்கிறார்கள். ஏழைகள் தங்கள் மொழிவழிச் சமூகத்திலேயே உழைத்து வாழ வழி செய்தாக வேண்டும் என்பதே ஜனநாயகக் கோரிக்கை. அதற்குப் பதிலாக அவர்களை இந்தியாவின் பல்வேறு பகுதிகளில் வாங்குவங்கி அடிமைகளாக, ஆதிக்க விளையாட்டின் பகடைக்காய்களாக மாற்றப் பார்க்கிறார்கள்.

இந்திய மக்களின் அடிப்படைத் தேவை மொழிவழி (மாநில) அடையாள மும் அதன் வழி அரசியல் அதிகாரமும். குறிப்பாக ஏழைகளுக்கும், தாழ்த்தப்பட்ட, பிற்படுத்தப்பட்ட மக்களுக்கும் இது உயிராதாரமான தேவை.

ஆனால் இந்த மொழிவழி அடையாளத்துக்கு எதிராக இந்தியன் என்ற இல்லாத ஒன்றை அடையாளத்தை முன்வைக்கிறது "இந்து" வகையறா.

இந்த அகில இந்திய அடை யாளந்தான் என்ன என்று ஆராய்ந்தால் அது இந்திய குபேரர்களின் அடை யாளமாகவும், ஆங்கிலம், இந்தி இவற்றின் மூலம் தம்மை ஆதிக்க நிலைக்கு உயர்த்திக் கொண்டிருக்கும் மேல்நடுத்தரவர்க்கத்தின் அடை யாளமாகவும், மேற்கத்திய-இந்துத்துவ கலவைக் கலாச்சாரத்தின் அடையாளமாகவும் உள்ளது.

இந்த ஆதிக்க அடையாளத்துக்கு எதிரான மொழிவழி, மக்கள் சார்ந்த அடையாள அரசியலை இந்திய மேல்தட்டினர் அடியோடு வெறுக்கிறார்கள். அதுகுறித்து அவதூறு பரப்புகிறார்கள். இந்த வெறுப்பும், அச்சமும் ஈழப்பிரச்சினையில் தெளிவாக வெளிப்படுகின்றன. இப்போது திபெத் பிரச்சினையிலும் வெளியாகியுள்ளன. இதே 26-3-08 தேதியிட்ட இந்து ஏட்டின் தலையங்கமும் இதற்கு எடுத்துக்காட்டு துணைத் தலையங்கம் ஏதுமின்றி மிக நீளமாக அமைந்துள்ள இத்தலையங்கம் "திபெத் பிரச்சினை" என்று தலைப்பில் எழுதப்பட்டுள்ளது. திபெத் மக்களின் மொழிவழித் தேசிய உரிமையை சீனா தன் காலின் கீழ்ப்போட்டு மிதித்து நசுக்கிவைத்திருப்பதை இந்த "இந்து" தலையங்கம் முழுமையாக ஆதரித்துள்ளது.


இந்து கூறுகிறது:-சீனத்தின் ஆட்சியில் திபெத் பொருளாதாரம் மிகப்பெரிய அளவில் வளர்ச்சி கண்டுள்ளது.

இந்து மறைக்கிறது:-திபெத் வளர்ச்சியின் பயனை அனுபவித்துவருபவர்கள் திபெத்தில் குடியேறியுள்ள பெரும் எண்ணிக்கையிலான சீனர்கள்.

இந்து கூறுகிறது:-திபெத் மாநிலத்தில் வாழும் திபெத்தியர் எண்ணிக்கை 26 இலட்சம்தான். மொத்த திபெத்தியர்களோ 65 லட்சம் பேர் அதாவது திபெத்தியர்களில் 100க்கு 60 பேர் சீனாவின் பிற மாநிலங்களில் வசிக்கிறார்கள். எனவே அவர்கள் வாழும் சீன மாநிலங்களைப் பிரித்து திபெத்துடன் இணைத்துத் தருமாறு சீனத்திடம் கோருவது தவறு. ஏனெனில் அது சீனாவின் அரசியல் அமைப்பபை பாதிப்பதாக அமையும்.

இந்து மறைப்பது:-சீனத்தின் சமூக அமைப்பு உண்மையான சோசலிச முறையன்று. அங்கே அரசும் பெருமுதலாளித்துவமும் கைகோர்த்து இயங்கி வருகின்றன. அரசியலில் எந்த உரிமையும் யாருக்கும் கிடையாது. இம் என்றால் சிறைவாசம, ஏன் என்றால் வனவாசம் நிலைமைதான். இந்நிலையில் திபெத் அவர்கள் கையில் என்ன பாடுபட்டிருக்கும் என்பதை எவரும் எளிதில் ஊகிக்கலாம். திபெத்துக்குள் சீன ஹான் இனத்தவரைத் திட்டமிட்டுக் குடியமர்த்துவதும், திபெத்தியர்களைப் பிழைப்புக்காக அண்டை மாநிலங்களில் சென்று அடையாளமிழந்து வசிக்கச் செய்வதும் அரசின் முக்கிய கொள்கைகளாக இருந்து வந்திருக்கின்றன. (இந்திய மேல்தட்டு இப்படிப்பட்ட மக்கள் குடியேற்றக் கொள்கையைத்தான் நுட்பமாகக் கடைப்பிடித்துவருகிறது).

இப்போது திபெத்தியர்களின் தாயகத்தை மறுசீரமைப்புச் செய்வதென்றால் அதில் எந்தப் பெரிய தடையும் இல்லை. யார் இந்த அலங்கோல நிலையை ஏற்படுத்தினார்களோ அவர்களே செய்துவிடமுடியும். அதற்கான அதிகாரம் அவர்களிடம் உள்ளது. ஆதிக்க ஆசை மட்டுமே தடுக்கிறது.

இந்தப் பின்னணியில் இந்து பத்திரிகை இந்திய அரசுக்குப் பரிந்துரை செய்கிறது:- திபெத் பிரச்சினையில் சீனத்துக்குத் துணையாகச் செயல்படுங்கள். (சிங்கள அரசுக்குத் துணை போவதிலும் இந்துக்கு இதே நிலைப்பாடுதான்.)

இதே தேதியிட்ட இந்து நாளேட்டின் 12-ம் பக்கத்தில் ஒரு செய்தியை மகிழ்ச்சியோடு வெளியிட்டிருக்கிறார்கள்.

லீ ஜின்ஜுன். இவர் சீனப் பொதுவுடைமைக் கட்சியின் மத்தியக் குழுவில் முக்கிய பொறுப்பு வகிப்பவர். இவர் காங்கிரஸ் கட்சித் தலைமை நிலையத்துக்கு நேரில் சென்று பேசியிருக்கிறார். 1988ல், அன்றைய பிரதமர் ராஜீவ்காந்தி சீனத்திற்கு வந்ததை வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த நிகழ்வாகத் தங்கள் கட்சி கருதுவதாகவும் அந்த நிகழ்வின் 20-ஆம் ஆண்டுவிழாவை சீனக்கட்சி கொண்டாட விருப்பதாகவும் அவர் தெரிவித்துள்ளார். அத்துடன் அந்நிகழ்வுக்கு வரும் இந்தியப் பிரதிநிதிகளின் தலைவராக ராகுல்காந்தி வந்து சிறப்பிக்க வேண்டும் என்றும் அவர் கோரிக்கை விடுத்துள்ளார்.

1988ல் ராஜீவ் சீனாவுக்குச் சென்று "வரலாற்று முக்கியத்துவமிக்க" முறையில் உறவாடியபோது இங்கே ஈழப்பிரச்சினையில் இந்திய அரசு வரலாற்றுத் தவற்றைச் செய்துகொண்டிருந்தது. இப்போது மீண்டும் இந்திய அரசு அதே தவற்றைச் செய்து வருகையில் சீனமும் திபெத்தில் "வரலாறு" படைத்திருக்கிறது.

இந்துவோ எல்லாம் ஏழைகளைக் காப்பாற்றத்தான் நடக்கிறது என்றும் உரிமைகளை விட்டுக்கொடுத்து விட்டால் வளர்ச்சி நிச்சயம் என்றும், வளர்ச்சி அதிகரித்தால் ஆளுக்குக் கொஞ்சம் பிட்டுப்பிட்டு வீசுவோம், பொறுக்கிக் கொள்ளலாம என்றும் சத்தியம் செய்கிறது. ஆனால்-ஈழத்தவரும், திபெத்தியர்களும், இந்தியாவின் மொழிவழி மாநில ஜனநாயகவாதிகளும் பொறுக்கித் தின்னும் முடிவில் இல்லை.

பேரணிக்கு "மழையின் காரணமாகத் தடை!"

பேரணிக்கு "மழையின் காரணமாகத் தடை!" கலைஞரின் அரசு கண்டுபிடித்த புதிய காரணம்!

22-03-08 அன்று மாலை 4 மணிக்கு சென்னை தமிழீழ விடுதலை ஆதரவாளர் ஒருங்கிணைப்புக் குழுவின் சார்பில் இந்திய அரசுக்கு எதிராக நடத்த இருந்த ஆர்ப்பாட்டத்திற்கு தி.மு.க. அரசு தடைவிதித்தது அனைவரும் அறிந்ததாகும்.

ஈழத்தமிழர்களுக்கு ஆதரவான ஆர்ப்பாட்டங்கள்-மாநாடுகளுக்கு தி.மு.க. அரசு தடைவிதிக்கும் போது எல்லாம் சொல்லாத புதிய காரணத்தை இப்போது கண்டுபிடித்துச் சொல்லியுள்ளது. காவல்துறை ஆணையாளர் அளித்துள்ள தடை ஆணையில் பின்வருமாறு குறிக்கப்பட்டுள்ளது.

"கடந்த இரு நாட்களாக தொடர்ந்து அதிக அளவு மழை பெய்து வருவதாலும் மேலும் வலுவான மழைபெய்ய சாத்தியக்கூறுகள் உள்ளதாலும் நகரின் சில பகுதிகளில் தண்ணீர் தேங்கி அதனால் ஏற்பட்டுள்ள போக்குவரத்துப் பிரச்னையும் மற்றும் அதன் தொடர்பால் ஏற்படும் சட்டம் ஒழுங்கு பிரச்னையை சமாளிக்க வேண்டியதாலும், மேலும் மனுதாரர் கோரியுள்ள இடம் அனுமதிக்கப்பட்ட இடமாக இருப்பினும் மேற்படி மழையின் காரணமா ஏற்பட்ட பிரச்சினையில் 22-03-08 அன்று ஆர்ப்பாட்டம் நடத்த அனுமதிக்க இயலாத சூழ்நிலை உள்ளது மேலும் இச்சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத் சமூக விரோதிகள் சிலர் ஆர்ப்பாட்டத்தின் போது மறைமுகமாக ஊடுருவி சட்டம் ஒழுங்குப் பிரச்னையை ஏற்படுத்தி அதன் மூலம் பொது அமைதிக்குக் குந்தகம் விளைவிக்கும் வகையில் ஈடுபட உள்ளதாக நம்பத்தகுந்த தகவல் உள்ளது எனவே மேற்கூறிய காரணங்களால் மனுதாரர் 22-03-08 அன்று கண்டன ஆர்ப்பாட்டம் நடத்த அனுமதி கோரியுள்ள மனுவானது நிராகரிக்கப்படுகிறது."

மழையை காரணமாக காட்டி ஒரு ஆர்ப்பாட்டத்திற்கு தடைவிதிக்கப்படுவது உலகிலேயே இதுதான் முதன்முறையாகும். மழைபெய்தால் ஆர்ப்பாட்டம் நடத்துவோர் தாமாகவே முன்வந்து அதை ஒத்திவைப்பதுதான் வழக்கம். ஆனால் கருணையே வடிவமான கலைஞரின் அரசு தமிழீழ விடுதலை ஆதரவாளர்கள் மழையில் நனைந்துவிடக்கூடது என அதிகமான அக்கரையை எடுத்துக்கொண்டு அவர்களின் நலன்காக்க தடைவிதித்துள்ளது.

மழைக் காலத்தில் மழை காரணமா தடை, இனி வெயில் காலத்தில் வெயிலின் காரணமாகத் தடை, பனிக்காலத்தில் பனிகாரமாகத் தடை, இனி வெயிலோ, மழையோ, பனியோ இல்லாத காலத்தில்தான் நாம் நிகழ்ச்சிகள் நடத்தவேண்டியிருக்கும். அரசியல் கட்சிகள் கூட்டங்கள், நிகழ்ச்சிகள் நடத்தும்போது அதற்குரிய பாதுகாப்பு கொடுப்பது காவல்துறையினரின் நீங்காத கடமையாகும். ஆனால் சென்னை மாநகர காவல்துறையோ சமூக விரோதிகளின் ஊடுருவலை தன்னால் தடுக்க முடியாது என்பதை வெளிப்படையாகவே ஒப்புக்கொண்டு அதன் காரணமாக ஆர்ப்பாட்டத்திற்கு தடைவிதித்துள்ளது.

நல்ல அரசு! நல்ல காவல் துறை!!

இன்று கொசோவா நாளை தமிழீழம் - பழ. நெடுமாறன்

இரண்டாம் உலகப்போர் முடிவடைந்த பிறகு 1946ஆம் ஆண்டில் ஆறுதேசிய இனங்கள் ஒன்று சேர்ந்து யூகோசுலேவியா குடியரசு உருவாக்கப்பட்டது. இந்நாடுகளை ஆக்கிரமித்து இருந்த செர்மானிய இராணுவத்தை எதிர்த்து மக்களைத் திரட்டிப் போராடிய மார்சல் டிட்டோவின் முயற்சியினால் யூகோசுலேவியா பிறந்தது என்றுதான் சொல்லவேண்டும். அவரது ஆளுமையின் விளைவாக இந்நாடு உருவாக்கப்பட்டாலும் இந்த ஆறு தேசிய இனங்களின் உணர்வுகள் மங்கிவிடவில்லை. மார்சல் டிட்டோ மரணத்திற்குப் பிறகு ஒவ்வொரு தேசிய இனமும் தங்களது தனித்தன்மையையும் இறைமையையும் நிலைநாட்ட முயன்று வெற்றி பெற்றன.

1991ஆம் ஆண்டில் சுலோவேனியா, மாசிடோனியா, குரேசியா ஆகியவை தனி நாடுகளாகத் தங்களை அறிவித்துக்கொண்டு யூகோசுலேவியா குடியரசிலிருந்து பிரிந்து சென்றன.

1992ம் ஆண்டு போசுனியா விடுதலை முழக்கம் செய்தது. எஞ்சிய செர்பியா, மான்டோனக்ராஆகியவை மடடுமே யூகோசுலேவியாவில் நீடித்தன. ஆனால் 2008ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி மாதம் செர்பியாவிலிருந்து கொசோவா பிரிந்து தன்னைத் தனி நாடாக அறிவித்துக் கொண்டது.

இதற்கு முன்னோடியான வரலாற்றினை நாம் அறிந்து கொள்ள வேண்டும். 1913ஆம் ஆண்டில் அல்பேனிய மக்களைப் பெரும்பாலும் கொண்ட கொசோவா செர்பியாவுடன் இணைக்கப்பட்டது. செர்பியர்கள் செர்பியன் மொழியைப் பேசும் தனி தேசிய இனத்தவர். மதத்தால் கிறித்தவர்கள். கொசோவாவில் வாழும் மக்களில் பெரும்பாலோர் அல்பேனியன் மொழி பேசுபவர்கள். மதத்தால் முசுலிம்கள். எனவே, செர்பிய தேசிய இன மக்களுக்கும் அல்பேனிய தேசிய இன மக்களுக்குமிடையே மோதல்கள் வெடித்தன. செர்பிய நாட்டிற்குள் தன்னாட்சி அதிகாரம் படைத்த ஒரு மாநிலமாக கொசோவோ விளங்கியது. ஆனால் செர்பிய அரசு அந்த தன்னாட்சி அதிகாரத்தை இரத்து செய்தது. தங்கள் உரிமை மறுக்கப் பட்டதைக் கண்டித்து கொசோவோ மக்கள் போராடினார்கள். செர்பிய இராணுவம் கொசோவா மக்களைத் திட்டமிட்ட இனப்படுகொலைக்கு ஆளாக்கியது. சுமார் 10 ஆயிரம் மக்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டதாகச் செய்திகள் கூறுகின்றன.

1999ஆம் ஆண்டில் இந்த படுகொலைக்கு எதிராக உலக நாடுகள் தலையிட்டன. செர்பிய அரசு நிர்வாகத்திலிருந்து கொசோவா விடுவிக்கப்பட்டு ஐ.நா.வின் நேரடி நிர்வாகத்தின் கீழ் கொண்டுவரப்பட்டது.

ஐ.நா. போர்க் குற்றவாளிகள் நீதிமன்றம் செர்பிய குடியரசுத் தலைவர் சுலோபோடான் மிலேசெவிக் மீது திட்டமிட்ட இனப்படுகொலை நடத்தியதாகக் குற்றம் சாட்டியது.

1999ஆம் ஆண்டு ஐ.நா. பாதுகாப்புக் குழுவின் தீர்மானம் 1244இன் கீழ் கொசோவா ஐ.நா.வின் கீழ் பாதுகாப்புக்கு உட்பட்ட ஒரு பகுதி என அறிவிக்கப்பட்டது. எனவே, கொசோவாவின் விடுதலைப் பிரகடனம் என்பது ஏற்கப்பட முடியாதது என செர்பியாவும் மற்றும் சில நாடுகளும் கூறுகின்ற வாதத்தில் எத்தகைய சத்தும் இல்லை. கொசோவா பிரச்சனை குறித்து ஆராய்வதற்காக நியமிக்கப்பட்ட சர்வதேச ஆணைக்குழு அங்கு நேடோ படைகள் தலையிட்டது சட்ட விரோதமானது என்று கூறியது. ஆனால் மிலோசேவிக் ஆட்சியின்போது பெருமளவில் கொசோவா மக்களுக்கு எதிராக நடத்தப்பட்ட இனப்படு கொலைகளையும் அட்டுழியங்களையும் தடுத்து நிறுத்தி ஐ.நா. பாதுகாப்புக் குழு தலையிட்டது சர்வதேச சட்டப்படி சரியானதே என்றும் அரசியல் சட்ட அறிஞர்கள் கருதுகிறார்கள்.

கொசோவாவின் விடுதலை அறிவிப்பிற்கு அமெரிக்கா, ஐரோப்பிய ஒன்றியத்திலுள்ள பிரிட்டன், பிரான்சு, செர்மனி, இத்தாலி ஆகிய நாடுகள் ஆதரவு தெரிவித்துள்ளன. ஆனால் அதே வேளையில் ஸ்பெயின், கிரீசு, பல்கேரியா, உருசியா, சீனா, பிலிப்பைன்சு போன்ற நாடுகள் எதிர்ப்பு தெரிவித்து வருகின்றன.


ஸ்பெயின் நாட்டிலுள்ள லொகடேனியா பகுதி மக்கள் தனி நாடு கேட்டுப் போராடி வருகிறார்கள். அதைப்போல தெற்கு பிலிப்பைன்சில் வாழும் முப்பது இலட்சத்திற்கு மேற்பட்ட இசுலாமியர்கள் விடுதலைக்காகப் போராடி வருகிறார்கள். கிரீசு, சைப்ரசு போன்ற நாடுகளிலும் தேசிய இனப் போராட்டங்கள் நடைபெற்று வருகின்றன. உருசியாவிலுள்ள சிறுபான்மை தேசிய இனங்களும் போராடி வருகின்றன. சீனாவிலுள்ள மங்கோலியர்கள், திபெத்தியர்கள் ஆகியோரும் தங்கள் தனித்தன்மையை நிலைநிறுத்தப் போராடி வருகிறார்கள். ஆகவே, தங்கள் நாடுகளில் நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கும் தேசிய இனப் போராட்டங்களை கொசோவா விடுதலை முழக்கம் விரைவுபடுத்தி விடும். எனவே, அதை அங்கீகரிக்க இந்த நாடுகள் மறுத்து வருகின்றன.

இதற்கிடையில் ஐ.நா. பேரவையின் பொதுச்செயலாளா பான்-கீ-மூன் பின்வருமாறு அறிவித்துள்ளார். "கொசோவா தனி நாடு அறிவிப்பு சட்டவகையில் சரியானதா அல்ல தவறானதா என்பதை என்னால் கூற இயலாது. ஆனால் கொசோவா நாட்டின் அறிவிப்பை உலக நாடுகள் பல வரவேற்று உள்ளன. செர்பிய அதிபரிடம் அமைதி காக்கும் படியும், எந்தவிதமான வேண்டாத நிகழ்வுகள் நடக்காத வண்ணம் பார்த்துக்கொள்ளும்படியும் வேண்டிக் கொண்டுள்ளேன். கொசோவா நாட்டுக்கு முழு ஆதரவினை ஐ.நா. வழங்கும் கொசோவாவின் அறிவிப்பு குறித்து ஐ.நா. பாதுகாப்புக் குழு விரைவில் ஆய்வு செய்யும்."

இந்தியாவின் நிலைப்பாடு

இந்தியாவின் வெளியுறவுத் துறை அமைச்சர் பிரணாப் முகர்சி மற்றும் பிரேசில் நாட்டின் வெளியுறவுத் துறை அமைச்சர் செல்சோ அமோலைன் ஆகியோர் பிப்ரவரி இருபதாம் தேதியன்று வெளியிட்ட கூட்டறிக்கையில் "செர்பியாவிலிருந்து பிரிந்து கொசோவா தனி நாடாக அறிவித் துக் கொண்டதை ஏற்றுக்கொள்கிறோம். அதே வேளையில், அதிலுள்ள சட்டச் சிக்கல்கள் மற்றும் விளைவுகள் குறித்து ஆய்வு செய்து வருகிறோம்" என்று அறிவித்துள்ளனர். இந்தியாவின் இந்த அறிவிப்பு பிற ஆசிய நாடுகளையும் கொசோவாவை ஏற்கும்படி தூண்டும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

சிங்களர் எதிர்ப்பு

ஆனால் கொசோவா மக்களின் விடுதலைப் பிரகடனத்தைக் கண்டு சிங்கள அரசு நடுக்கம் அடைந்துள்ளது. இது குறித்து அந்த அரசு வெளியிட்டுள்ள அறிக்கையில் பின்வருமாறு குறிப்பிட்டுள்ளது: "கொசோவா தன்னிச்சையாக வெளியிட்டுள்ள விடுதலைப் பிரகடனம் சமாளிக்க முடியாத அளவுக்கு சர்வதேச உறவுகளில் நெருக்கடியை ஏற்படுத்தும். பல்வேறு நாடுகளில் இறையாண்மைக்கு இந்த பிரகடனம் அறைகூவல் விடுத்துள்ளது. இதன் மூலம் உலக அமைதிக்கும் பாதுாப்புக்கும் ஆபத்து ஏற்பட்டுள்ளது. மேலும் செர்பிய நாட்டின் பெரும்பான்மை மக்களின் ஒப்புதல் இல்லாமல் கொசோவா தனிநாடு பிரகடனம் செய்து இருப்பதை நாங்கள் கண்டிக்கிறோம்."

சிங்கள அரசின் இந்த அறிவிப்பு பெரும் நகைப்புக்கிடமானது. ஒரு நாட்டிலுள்ள பெரும்பான்மை தேசிய இனத்தைச் சேர்ந்தவர்களின் சம்மதம் இல்லாமல் அந்நாட்டில் வாழும் சிறுபான்மை தேசிய இனத்தவர் பிரிந்து செல்லக் கூடாது என்ற புதிய தத்துவத்தைச் சிங்கள அரசு வெளியிட்டுள்ளது. பெரும்பான்மை தேசிய இனத்தின் மேலாதிக்கப் போக்குக்கு எதிராகத்தான் சிறுபான்மை தேசிய இனம் விடுதலை பெறப்போராடுகிறது என்ற அடிப்படை உண்மையைக்கூட உணராமல் சிங்களர் உள்ளனர்.

இந்த தத்துவத்தின்படி பார்த்தால் இந்தியாவில் உள்ள பெரும்பான்மை இந்துக்களின் ஒப்புதல் இல்லாமல் பாகிசுதான் தனி நாடானது தவறு என்று ஆகிவிடும். அதைப் போல பாகிசுதானில் வாழும் பெரும்பான்மை மக்களின் சம்மதம் இல்லாமல் வங்காள தேச மக்கள் பிரிந்து சென்றதும் தவறு என்று ஆகிவிடும். அதுமட்டுமல்ல 1983ஆம் ஆண்டில் சைப்ரசு நாட்டின் வட பகுதியில் வாழ்ந்த துருக்கி இனத்தவர் அந்நாட்டின் பெரும்பான்மை இனத்தவரான கிரேக்க இனத்தைச் சேர்ந்தவர்களின் சம்மதம் இல்லாமல் பிரிந்து சென்றதும் தவறாகிவிடும். 1993ஆம் ஆண்டு எத்தியோப்பியாவிலிருந்து எரித்திரியா பிரிந்து சென்றதும் இதன் அடிப்படையில் தவறாகிவிடும். 2002ஆம் ஆண்டில் இந்தோனேசியாவிலிருந்து கிழக்கு தைமூர் பிரிந்து சென்றதும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட முடியாததாகிவிடும். இத்தகைய அபத்தமான வாதத்தைச் சிங்கள அரசு முன்வைப்பதற்கு அடிப்படைக் காரணமே கொசோவாவின் விடுதலைப் பிரகடனம் தமிழீழத்தின் விடுதலைப் பிரகடனத்திற்கு முன்மாதிரியாக ஆகிவிடக்கூடாது என்ற பதற்றமே ஆகும்.

கொசோவாவில் வாழும் அல்பேனிய மக்கள் தனித் தேசிய இனம் என்பதை உலகறியச் செய்துள்ளனர். ஐ.நா. அதை ஏற்றுக்கொண்டுள்ளது. அதைப்போல இலங்கை வடக்கு-கிழக்குப் பகுதியில் வாழும் தமிழர்கள் தனித் தேசிய இனத்தவர் என்பது எல்லோராலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட உண்மையாகும். எனவே தான் சிங்கள தேசிய இனத்தவரும் தமிழ்த் தேசிய இனத்தவரும் கூடிப்பேசி இந்த பிரச்சனையை அமைதியான முறையில் தீர்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என இந்தியா உட்பட உலக நாடுகள் பலவும் வலியுறுத்தி வருகின்றன. சிங்களரும் தமிழரும் தனித்தனி தேசிய இனத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பதை இந்நாடுகள் உணர்ந்து இருந்த காரணத்தினாலேயே மேற்கண்டவாறு வலியுறுத்தி வருகின்றன. உலகம் பூராவிலும் அந்தந்த தேசிய இன மக்கள் தங்களுக்கு என்று ஒரு நாட்டையும் இறைமையும் உள்ள அரசையும் அமைத்துகொள்வதை ஐ.நா. பிரகடனமே வரவேற்கிறது. இந்த சூழ்நிலையில் கொசோவா மக்களின் தனி நாடு பிரகடனம் என்பது ஐ.நா. பட்டயத்தில் கூறப்பட்டுள்ளதற்கு ஏற்றதே ஆகும். அமெரிக்கா, பிரிட்டன், பிரான்சு, செர்மனி, இந்தியா போன்ற நாடுகள் இதை ஏற்றுக் கொண்டிருப்பதற்கும் இதுவே அடிப்படைக் காரணமாகும். எனவே இன்று கொசோவா நாளை தமிழீழம் என்ற நிலை வந்துவிடக்கூடாது என்பதற்காகவே சிங்களப் பேரினவாத அரசு இதற்கு எதிராகப் புலம்புகிறது.

அரசியலில் இரட்டை அணுகுமுறைகளும் நேர்மாறன கொள்கைகளும் உள்ளன என்பது வெளிப்பட்டு உள்ளது. கொசோவாவில் விடுதலைப் பிரகடனத்திற்கு ஆதரவாகக் குரல் கொடுத்துள்ள அமெரிக்கா, பிரிட்டன், பிரான்சு, செர்மனி, இந்தியா போன்ற நாடுகள் அதைப்போன்ற தமிழீழப் பிரச்சனையில் எதிர்மாறான கொள்கையைக் கொண்டுள்ளன என்பது ஏன்? கொசோவாவுக்குச் சுதந்திரம் வழங்கப்படுவதன் மூலமே அந்த பகுதியில் அமைதியை நிலைநாட்ட முடியும் என்ற யதார்த்தமான உண்மையை அமெரிக்கா முதலான நாடுகள் உணர்ந்து இருப்பதன் விளைவாகவே அதற்கு அங்கீகாரம் தர முன்வந்துள்ளன.

அதைப் போலவே, இந்துமாக்கடல் பகுதியில் அமைதி நிலவ வேண்டுமானால் அதற்கு தமிழீழ விடுதலையை அங்கீகரிப்பதன் மூலமே அது சாத்தியம் ஆகும் என்பதை உலக நாடுகள் உணரவேண்டும். எனவே, சிங்கள இராணுவத்திற்கும் விடுதலைப் புலிகளுக்கும் இடையே நடைபெறும் போரில் அமெரிக்கா, பிரிட்டன், சீனா, பாகிசுதான் போன்ற நாடுகள் ஒரு சார்பான நிலை எடுத்து சிங்களப் பேரினவாதப் போக்கினை ஊக்குவிக்கும் வகையில் அந்த அரசுக்கு ஆயுதங்களை யும் பணத்தையும் அள்ளி அள்ளித் தருகின்றன. இந்துமாக்கடல் பகுதியில் ஆயுதங்கள் குவிக்கப்படுவதையும் இராணுவ ரீதியான தலையீடுகளையும் எதிர்க்க வேண்டிய இந்திய அரசு வாய்மூடி மெளனம் சாதிப்பது மட்டுமல்ல போட்டி போட்டிக்கொண்டு சிங்கள பேரினவாத அரசுக்கு ஆயுத உதவிகளை அளித்திருக்கிறது. சின்னஞ்சிறிய நாடான இலங்கையில் ஆயுதங்கள் குவிக்கப்படுவது இந்தியாவின் பாதுகாப்புக்கு ஆபத்து மட்டுமல்ல இந்துமாக் கடல் பகுதியையே இராணுவ மோதல்களுக்குரிய களமாக மாற்றிவிடும். அப்பகுதியில் அமைதி சீர்குலையும். இந்த உண்மையை அமெரிக்க முதலிய நாடு களும் இந்தியாவும் எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும். எண்ணிப் பார்க்கத் தவறுவார் களேயானால் இந்துமாக்கடல் பகுதி போர்க்களமாக மாறும் என்பதில் ஐயமில்லை.


விடுதலைப் புலிகளைப் பொறுத்த வரையில் அவர்களுக்கு பொறுப்புணர்வும் தொலைநோக்கப் பார்வையும் அதிகம் இருக்கிற காரணத்தினால் இந்தியாவுக்கு எதிரான நாடுளிடம் எந்த உதவிகளும் பெறவிரும்பவில்லை. அப்படிப் பெறுவதன் மூலம் இந்தியாவுக்கு அறைகூவல் விடுக்கவும் அவர்கள் முயலவில்லை. ஆனால் சிங்கள அரசு இந்தியாவுக்கு எதிரான நாடுகளிடம் ஆயுத உதவி உள்ளிட்ட எல்லாவகை உதவிகளையும் பெற்றுக்கொள்கிறது. இந்தியாவின் பகைவர்கள் தனக்கு நண்பர்கள் என சிங்கள அரசு கருதுகிறது. தன்னை அடித்தளமாகக் கொண்ட இந்துமாக்கடல் பகுதியைப் போராட்டக்களமாக்க மேற்கு நாடுகளும் சீனா, பாகிசுதான் போன்ற நாடுகளும் முயல்கின்றன என்பது நன்கு தெரிந்தே சிங்கள அரசு அவர்களுடன் கரம் கோத்து நிற்கிறது. இந்த நிலைப்பாடு என்பது இறுதியில் இந்தியாவுக்கு எதிரான நிலைப்பாடாக மாறும் என்பது சிங்கள அரசுக்கு தெரியாமல் இல்லை. ஆனால் அதே வேளையில் இந்தியாவுக்கு எதிரான நாடுகள் எதனிடமிருந்தும் ஆயுத உதவி உள்பட எந்த உதவியும் பெறுவதற்கு முயலுவதற்கோ அல்லது அது குறித்து எண்ணிப் பார்க்கக் கூட இதுவரை புலிகள் முன்வரவில்லை என்பது குறிப்பிடத் தக்கதாகும். இத்தகைய உதவிகளைப் பெறுவது எதிர்காலத்தில் இந்தியாவுக்கு எதிரான போராட்டத்தில் தங்களை இறக்கிவிட்டுவிடும் என்பதையும் இந்துமாக்கடல் பகுதி அன்னிய அரசு களின் போராட்டக்களம் ஆக்கப்பட்டு விடும் என்பதையும் அவர்கள் தெளிவாக உணர்ந்திருக்கிறார்கள். எனவே தான் அவர்கள் தங்கள் வலிமையையும் உலகத் தமிழர்களின் உதவியையும், ஆதரவை யும் மட்டுமே நம்பிப் போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்த உண்மையை எவ்வளவு விரைவில் இந்தியா உணருகிறதோ அவ்வளவுக்கு நல்லது. இல்லையென்றால் வேண்டாத விளைவுகள் ஏற்படுவதை யாராலும் தடுக்க முடியாது. கொசோவா விடுதலைப் பிரகடனத்தை மேற்கு நாடுகள் ஆதரிக்க முன்வந்திருப்பதன் அடிப்படையே ஐரோப்பாவில் மீண்டும் ஒரு போர் சூழல் ஏற்படக்கூடாது என்பதற்காகத்தான். இதே அடிப்படை தமிழீழத்திற்கும் பொருந்தும்.